فیبر و اثرات آن در تغذیه طیور

در دهه گذشته محتوی مواد مغذی، ترکیب و شکل خوارک­ ها با هدف بهبود مصرف خوراک و تولید مورد توجه قرار گرفته است.

افزایش در غلضت مواد مغذی و قابلیت هضم آن­ها و کوچک کردن اندازه قطعات خوراک از جمله کارهایی بوده که تابحال انجام گرفته است.

از نتایج این کارها کاهش محتوی فیبر خام خوراک و تغییر در ساختار و شکل خوراک­ ها می­باشد.

این تغییرات، رشد، توسعه و عملکرد بخش­های مختلف دستگاه گوارش مثل سنگدان را تحت تأثیر قرار می­دهد.

فیبر خوراک بعنوان منبع رقیق کننده خوراک که مصرف اختیاری و قابلیت هضم خوراک را تحت تأثیر قرار می­دهد شناخته شده است.

جیره ­های مرسوم امروزه حاوی کمتر از 3 درصد فیبر خام هستند. اگرچه در سال­های اخیر بر اساس تحقیقات صورت گرفته افزودن مقادیر کمی از منابع مختلف فیبر، رشد و توسعه دستگاه گوارش را بهبود داده و ترشح اسید کلریک، اسیدهای صفراوی و آنزیم­ ها را افزایش داده است . این تغییرات ممکن است منجر به بهبود قابلیت هضم مواد مغذی، بازدهی رشد، سلامت مجرای گوارشی شود.

همچنین بسته به مقدار و نوع فیبر خوراک و ترکیب جیره، ترکیب میکروفلور در قسمت انتهایی دستگاه گوارش تحت تأثیر قرارمی­گیرد.

فیبر جیره شامل پلیمرهای بسیار متفاوتی از نظر خواص فیزیکوشیمیایی است. منبع فیبر در جیره منجر به رقیق شدن جیره، تغییر در ویسکوزیته جیره، ظرفیت تخمیری، تبادل یونی و ظرفیت آبگیری در طول دستگاه گوارش می­شود.

تفاوت در ساختار و خصوصیات منابع فیبر بر روی نرخ عبور، اسیدیته مواد هضمی و تولید اسیدهای چرب فرار در بخش­های مختلف دستگاه گوارش تأثیرگذار است. در نتیجه اثر فیبر خوراک بر خوراک مصرفی، اندازه بخش­های دستگاه گوارش، حرکات دستگاه گوارش، تولید آنزیم­ها، رشد میکروبی و حتی رفتارهای پرنده می­تواند متأثر از منبع فیبر قرار گیرد. همچنین اثر فیبر بر فیزیولوژی و تولید به مقدار و منبع فیبر، ترکیب جیره پایه، ساختار فیزیکی منبع فیبر، شکل خوراک و نوع و سن پرنده بستگی دارد. در شرایط تغذیه عملی، اندازه ذرات و قابلیت انحلال بخش فیبری در دستگاه گوارش و درجه لیگنینه شدن، خصوصیات کلیدی در تولید پرنده دارد که بدلیل اثرات آن­ها بر نرخ عبور در بخش­های بالایی دستگاه گوارش و قابلیت تخمیر در قسمت انتهایی دستگاه گوارش می­باشد.

بیشترین  تحقیقات در زمینه اثرات فیبر، تحقیق بر روی تأثیر فیبر بر نرخ عبور خوراک و اندازه و توسعه قسمت­های مختلف دستگاه گوارش، ترشح اسید کلریک، نمک­های صفراوی، آنزیم­های هضمی، قابلیت هضم مواد مغذی، خوراک مصرفی و بازدهی رشد، سلامت روده، رفتار پرنده و رشد میکروبی بوده است.

پرندگان به سرعت با تغییر طول دستگاه گوارش و وزن بخش ­های آن و نرخ عبور در طول دستگاه گوارش به تغییر در  محتوی فیبر جیره پاسخ می­دهند.

افزایش محتوی فیبر غیر قابل حل باعث کاهش طول روده کوچک ، افزایش در وزن سنگدان می­شود. متأسفانه اغلب این تغییرات منجر به کاهش وزن لاشه می­شود. این موضوع پذیرفته شده است که فیبر جیره، باعث افزایش سرعت عبور در مجرای گوارشی می­شود.

طیور به مقدار مشخصی از فیبر برای رشد و توسعه دستگاه گوارش نیاز دارند. فیبر جیره بسته به نوع و مقدار از راه­های مختلفی باعث رشد و توسعه دستگاه گوارش می­شود. در واقع جیره­ های با فیبر بالا، باعث انبساط دیواره دستگاه گوارشی و افزایش حجم آن می­شود.

فیبر جیره نه تنها بر اساس نوع، بلکه بر اساس اندازه قطعات نیز روی توسعه دستگاه گوارش نقش دارد.

جیمنز مورنو گزارش کرد که تأثیر فیبر جیره بر وزن نسبی کل دستگاه گوارش با افزودن تفاله چغندر قند از پوسته یولاف بیشتر بود که احتمالا بدلیل بیشتر بودن ظرفیت نگهداری آب بوسیله پکتین موجود در تفاله چغندر است. این گروه اثر افزودن 5 درصد تفاله چغندر قند یا پوست یولاف در جیره در جوجه­ های گوشتی 1 تا 36 روز بر وزن خالی و محتوای مواد گوارشی سنگدان و نسبت فیبر در محتوای گوارشی را بررسی کردند آن­ها گزارش کردند که افزودن فیبر، بطور معنی­ داری وزن نسبی و محتوی سنگدان را افزایش و اسیدیته آن­ را کاهش داد. علاوه بر این نسبت NDF، ADF، و لیگنین در محتوی مواد هضمی سنگدان (بر اساس ماده خشک)، با افزودن پوست یولاف افزایش داشت ولی با افزودن تفاله چغندر قند این اثر مشاهده نشد. این مشاهده پیشنهاد می­کند که بخش فیبری در پوست یولاف نسبت به بخش­های دیگر آن، مدت زمان بیشتری در سنگدان باقی می­ماند.

 

در مطالعه دیگری جیمنز مورنو و همکاران، اثر افزودن 3% درصد سلولز میکروکریستالین، پوست یولاف یا تفاله چغند قند بر جوجه­ های گوشتی 1 تا 21 روزه انجام شد.

محققان به این نتیجه رسیدند که افزودن سلولز اثر کمی بر توسعه سنگدان و بازده رشد داشت که احتمالا بدلیل فقدان ساختار فیزیکی آن بوده است. آسیاب کردن درشت پوست یولاف و تفاله چغندر قند، وزن نسبی سنگدان را افزایش داد ولی بازدهی رشد جوجه­ های گوشتی را در مقایسه با آسیاب ریز(پودر نرم) تغییر نداد. افزودن پوست یولاف، در مقایسه با تفاله چغندر قند، ADG را در پرنده­ ها افزایش داد که احتمالا بدلیل مصرف خوراک بیشتر با پوست یولاف بود.

اسویهوس و نیر و همکاران پیشنهاد کردند که جهت تحریک توسعه سنگدان، قطعات خوراک باید بزرگتر از 1 میلی­متر باشد. این پیشنهاد همسو با مشاهداتی بود که در آن­ها خواص فیبر هنگامی که از قطعات میکروکریستالین سلولز بعنوان منبع فیبر در جیره استفاده شد، کم شده بود.

 

 

نسبت ارتفاع پرزها به عمق غده کریپت، معیار مناسبی جهت تخمین ظرفیت هضمی روده کوچک می­باشد.

اثرات افزودن فیبر در جیره بر ریخت شناسی اپیتلیال و بازیافت سلولی در دستگاه گوارش بصورت دقیق بررسی نشده است. عواملی مثل نوع فیبر( ویسکوز و غیر ویسکوز)، سطح فیبر و سن پرنده و ترکیب جیره پایه بر پاسخ موکوس اپیتلیوم به فیبر جیره موثر هستند. ایجی و همکاران(43) غدد کریپت عمیق­تری را در ژوژنوم و ایلئوم جوجه­های گوشتی 28 روزه هنگامی که با جیره­های با فیبر بسیار ویسکوز(صمغ زانتان) تغذیه شده بودند را مشاهده کردند.

بارهو و همکاران گزارش کردند که در 42 روزگی، جوجه­ های گوشتی که جیره­های حاوی 2.5% لیگنین بودند در مقایسه با گروه 1.5% ارتفاع پرزهای کمتری داشتند. در مقابل جیمنز مورنو و همکاران، بهبودی را در نسبت ارتفاع پرز به عمق غدد کریپت در جوجه­های گوشتی 15 روزه با افزودن 2.5% پوست نخود مشاهده کردند. اگرچه افزایش تا 7.5% اثر مثبتی بر این نسبت داشت(جدول 3).

 

فیبر جیره ­ای، ترشحات دستگاه گوارش و قابلیت هضم مواد مغذی

اثرات افزایش مقدار فیبر در جیره بر ترشح آنزیم و قابلیت هضم مواد مغذی در طیور هنوز مورد بحث است. فیبر جیره اثر سایشی بر دیواره روده دارد و ممکن است منجر به افزایش کنده شدن سلول­ها و هدر رفت مواد مغذی در دستگاه گوارش شود. در مطالعات برون­تنی و انسانی، فیبر جیره باعث کاهش فعالیت آنزیم پانکراس شد. کلوت و رودهات اسکوردگزارش کردند که افزایش در سطح سلولز جریان فیبر خام و آمینواسید را در انتهای ایلئوم جوجه­های گوشتی افزایش داد.

ترشح اسیدهای صفراوی در جوجه­های جوان ممکن است یک فاکتور محدود کننده بر هضم چربی باشد و فیبر جیره ممکن است ترشح اسید صفراوی را کاهش دهد و تشکیل امولسیون چربی را تسهیل کند. هتلند و همکاران گزارش کردند که رقیق سازی 1 به 10 جیره گروه کنترل با پوست یولاف مقدار اسید صفراوی موجود در روده کوچک جوجه­های گوشتی را افزایش داد. افزایش در غلظت اسیدهای صفراوی در سنگدان جوجه­ها افزایش رفلاکس معده را نشان داد که می­تواند به استفاده بهتر از مواد مغذی کمک کند.

نتیجه­ گیری

افزودن فیبر به جیره­ های با فیبر کم در جوجه­ های گوشتی منجر به اثرات مفید بر توسعه قسمت­های مختلف دستگاه گوارش، قابلیت هضم مواد مغذی، سلامت روده و بازده تولیدی می­شود. اثرات فیبر بر تولید، بر اساس قابلیت حل و منبع فیبر و خصوصیات فیزیکوشیمیایی آن متفاوت است.

ترکیبات ساختاری جیره، مثل فیبر غیر محلول خوراک، عملکرد سنگدان را بهبود می­بخشد که فیزیولوژی روده و تولید پرنده را تحت تأثیر قرار می­دهد. مقدار فیبر مورد نیاز بسته به خصوصیات منبع فیبر، بخصوص قابلیت حل آن، محتوی لیگنین و اندازه قطعات آن بستگی دارد.در شرایط صنعتی، پرنده­ها به مقدار حداقل و حد اکثری فیبر جهت بازده مناسب احتیاج دارند، بنابراین جیره­ها باید بر اساس حداقل و حداکثر احتیاج به فیبر تنظیم گردند.

افزودن تا مقدار 3 درصد فیبر از یک منبع غیر قابل حل مثل پوست یولاف در جیره­ های مرسوم جوجه­ های جوان که بر اساس سویا و ذرت تنظیم می­ شوند، ممکن است توسعه مجرای گوارشی و بازدهی رشد را بهبود بخشد.

+ نوشته شده توسط امیر مرادی در پنجشنبه پنجم آذر ۱۳۹۴ و ساعت 12:7 |
جوجه همراه با کیسه زرده بزرگی که حدود 20% از کل وزن بدن را تشکیل می دهد سر از تخم در می آورد. در زمان تفریخ جوجه ها تقریبا" 45 گرم وزن دارند که در حدود 8 گرم آن مربوط به کیسه زرده است این کیسه در روزهای آخر جنینی به درون حفره شکمی جوجه انتقال می یابد کیسه حاوی مقدار زیادی چربی و پروتئین بوده این مواد مغذی 50 درصد انرژی و 43 درصد پروتئین مورد نیاز جوجه را در چند روز اول زندگی تامین میکنند.
زرده منبع اصلی مواد غیر حیوانی برای تشکیل جنین و رشد آن در دوران انکوباسیون می باشد که دو سوم محتوای ماده خشک آن چربی است که از نوع لیپو پروتئینها با دانسیته خیلی پائین (VLDL) و ویتلوژنین می باشد. ( ویتلوژنین فسفو پروتئین زرده می باشد ) این دو نوع ترکیب تأمین کننده انرژی هستند و اسیدهای چرب در این زمان برای ساخت غشاء سلولی به مقدار زیاد لازم هستند. فوسویتین پروتئینی است که فسفر را متمرکز می کند و بصورت گرانول وجود دارد. فوسویتین همراه با کلسیم آزاد شده از پوسته تخم مرغ برای تشکیل اسکلت جوجه به مصرف می رسد. قسمت آبکی زرده ایمونوگلوبولین IgG را در خود دارد که جهت ایجاد ایمنی پاسیو یا غیر فعال در ابتدای زندگی جوجه به منظور مقابله با عفونتها بسیار اهمیت دارد. با همه اهمیت زرده در روزهای اولیه زندگی جوجه ها بیشترین‌تلفات‌ را در هفته‌ اول‌ زندگــی‌ میتواند باعث‌می‌شود که‌ معمولا از روز سوم‌ زندگــی‌شروع‌ شده‌ اوج‌ آن‌ در روز هفتم‌ زندگــی‌است‌ و بعد از آن‌ به‌ تدریج‌ کاهش‌ پیداکرده‌ و حدودا در روز دهم‌ مرگــ‌ و میرناشی‌ از عفونت‌ کیسه‌ زرده‌ به‌ حالت‌عادی‌ برگــشت‌ می‌کند.
عفونت‌ کیسه‌ زرده‌ و راه‌های‌انتقال‌ آن‌:
همان‌طور که‌ گــفته‌ شد متداول‌ترین‌ ورایج‌ترین‌ علت‌ مرگــ‌ و میر در هفته‌ اول‌زندگــی‌ است‌.
اجرام‌ بیماریزا و غیربیماریزای‌زیادی‌ در به‌ وجود آوردن‌ عفونت‌ کیسه‌زرده‌ دخالت‌ دارند که‌ هم‌ می‌تواند ازطریق‌ تخمدان‌ به‌ صورت‌ انتقال‌ عمودی‌یا از طریق‌ آلودگــی‌ مجرای‌ تخم‌ یااویدوکت‌ باعث‌ عفونت‌ کیسه‌ زرده‌ شودو یا آلودگــی‌ از طریق‌ پوسته‌ تخم‌ مرغ‌صورت‌ گــیرد که‌ این‌ راه‌ بیشترین‌ حالت‌وقوع‌ عفونت‌ کیسه‌ زرده‌ است‌.
راه‌های‌ انتقال‌ آلودگــی‌ درعفونت‌ کیسه‌ زرده‌:
انتقال‌ عمودی‌ از طریق‌ تخمدان‌(Ovarian Transmission) ، انتقال‌ از طریق‌ عفونت‌ اویدوکت(‌(Salpingitis و انتقال‌ از طریق‌ آلودگــی‌ پوسته‌ (EggContaminated)
عوامل‌ ایجادکننده‌:
میکروارگــانیسم‌های‌ مختلفی‌ باعث‌آلودگــی‌ و عفونت‌ کیسه‌ زرده‌ شوند.باکتری‌ E.coli سردسته‌ اجرام‌ میکروبی‌در عفونت‌ زرده‌ است‌ که‌ هم‌ می‌تواند ازطریق‌ عفونت‌ اویدوکت‌ باعث‌ آلودگــی‌کیسه‌ زرده‌ شود و هم‌ از طریق‌ آلوده‌شدن‌ پوسته‌ تخم‌ مرغ‌ که‌ این‌ حالت‌متداول‌ترین‌ شکل‌ بروز عفونت‌ کیسه‌ناشی‌ از E.coli می‌باشد. علاوه‌ برباکتری‌ E.coliباکتری‌های‌ دیگــری‌ مثل‌پروتئوس‌ و باسیلوس‌ و... می‌توانندباعث‌ عفونت‌ زرده‌ شوند.
در مواردی‌ که‌ عفونت‌ توسط باکتری‌E.coli ایجاد شده‌ باشد محتویات‌ عادی‌کیسه‌ زرده‌ که‌ سبز زرد رنگــ‌ با قوام‌ ویژه‌کیسه‌ زرده‌ است‌ وقتی‌ عفونی‌ شد کیسه‌زرده‌ به‌ صورت‌ زرد قهوه‌ای‌ با قوام‌کازئوزی‌ تا مایع‌ زرد قهوه‌ای‌ تغییر شکل‌پیدا می‌کند.در بعضی‌ مواقع‌ نفوذ جرم‌ بیماری‌زااز دیواره‌ کیسه‌ زرده‌ باعث‌ انتشارآلودگــی‌ از طریق‌ پرده‌ صفاق‌ به‌ کیسه‌های‌هوایی‌ و حتی‌ باعث‌ تورم‌ عفونی‌ پرده‌قلب‌ و همین‌طور پری‌ هیاتیت‌ تورم‌عفونی‌ پرده‌ روی‌ کبد می‌شود.درصد تلفات‌ ناشی‌ از عفونت‌ کیسه‌زرده‌ بستگــی‌ به‌ مقدار تخم‌ مرغ‌های‌آلوده‌ پاتوژنتیسه‌ و همین‌طور تعداد جرم‌بیماری‌زا دارد.
در عفونت کیسه زرده ، کیسه زرده بد بو و بد رنگ بوده و در سطح آن رگ های خونی دیده می شود. این مسئله عمدتاً ناشی از موارد زیر می باشد
نقص در رعایت بهداشت و ضد عفونی تخم مرغ های قابل جوجه کشی ، وجود تخم مرغهای خیس یا شسته شده ،بالا بودن سطح آلودگی در جوجه کشی و عدم وجود بهداشت و ضد عفونی در مرغداری .با اجرای برنامه های مدیریتی از جمله تامین شرایط مناسب بهداشتی و پرورشی مانند تامین دمای مناسب ، رطوبت و توجه به تغذیه جوجه ها میتوان از ایجاد عفونت کیسه زرده در جوجه ها جلوگیری کرد.
رابطه کیسه زرده و تغذیه اولیه 
در جوجه ها یی که بتازگی از تخم بیرون آمده اند با قیمانده کیسه زرده مواد غذایی درونی را برای فرآیند بقاء جوجه در روزهای اولیه زندگی تا زمان آغاز استفاده از مواد خوراکی خارجی تامین میکند. جدا از مقدار بیشتر چربی و پرتئین کیسه زرده محتوی مقدار زیادی آنتی بادی های مادری است که باعث میشوند جوجه ها در برابر بیماریهای عفونی وواگیردار مورد محافظت قرار گیرند .
معمولا" 48 ساعت بعد از مرحله جوجه کشی جوجه ها ،(مرحله جوجه کشی در کارخانه تا ورود جوجه ها به سالن پرورش) آنها غذا مصرف نمی کنند و در طول این مدت به طور معمول وزن بدن جوجه ها به علت استفاده از زرده کاهش می یابد با مصرف مواد غذایی فرآیند رشد درست بعد از 24 ساعت از اولین بلع مواد غذایی آغاز می شود وتغذیه اولیه با مواد غذایی باعث سریع تر شدن فرآیند رشد و تکامل روده (که رابطه مستقیم با تکامل دیگر ارگانها دارد) در اواسط دوره بعد از مرحله جوجه کشی می گردد. این برتری رشد که توسط مصرف خوراک اولیه بدست آمده است تا زمان عرضه به بازار جوجه ها باقی می ماند.
آزمایشات زیادی در رابطه با راه های جذب کیسه زرده و تاثیر عوامل مختلف (عوامل محیطی ، مصرف خوراک و کیفیت تغذیه ) بر میزان باز جذب کیسه زرده در گذشته انجام شده است و نشان داده شده یکی از عواملی که می تواند روند جذب آنتی بادی های مادری را از طریق کیسه زرده مختل کند استرس می باشد. استرس باعث انقباض رگ های خونی اطراف کیسه زرده می شود و نهایتا" انتقال و جذب آنتی بادی ها و سایر مواد مغذی را از طریق عروق مزانتریک بلوکه می کند.
کیسه زرده از دو راه جذب وبه بهره برداری جوجه ها میرسد ، در روش اول مقداری از کیسه زرده ( محتوی کیسه زرده ) بوسیله اندو سیتوز وبطور مستقیم از دیواره کیسه زرده به درون خون جذب می شوند. راه دوم باز جذب زرده بخش اعظم زرده (باقیمانده زرده) از طریق پایه (ساقه) کیسه زرده وارد روده کوچک میشوند. مصرف غذا پس از خروج جوجه از تخم لازم و ضروری است تحقیقات نشان داده است که مصرف غذا باعث جذب سریع تر کیسه زرده می گردد . مشخص شده با حرکت روده ها در جوجه هایی که تغذیه شده اند انتقال زرده به داخل روده سریعتر شده ، عوارض ناشی از عدم جذب کیسه زرده نیز به میزان زیادی کاهش می یابد .
در زمانی که غذا در دسترس جوجه ها نباشد کیسه زرده مستقیما" از طریق دیواره کیسه زرده توسط اندوسیتوز جذب و وارد گردش خون می شود این در حالی است که با مصرف غذا بسبب فشار بیشتری که حجم روده ها به کیسه زرده وارد می آورد جذب زرده از راه ساقه کیسه زرده به داخل روده باریک با سرعت بیشتری انجام می شود. امروزه مشخص شده است بهره برداری از کیسه زرده در جوجه هایی که تغذیه مناسبی دارند نسبت به جوجه هایی که به هر دلیلی از خوردن مواد غذایی مناسب محروم می مانند سریعتر و بیشتر است، حرکات حلقوی روده که به علت حرکت مواد غذایی در داخل روده بوجود میآید باعث این مهم می باشد.
از سوی دیگر مواد مغذی کیسه زرده به سرعت کاهش یافته و اغلب اوقات کیسه زرده در طول چند روز اول کاملا" جذب می شود. هشتاد درصد چربی زرده در پایان نخستین روز خروج جوجه مصرف می شود. میزان تری گلیسرید موجود در زرده در هنگام خروج از تخم کمتر از یک گرم بوده و اگر تری گلیسرید به عنوان منبع انرژی اولیه فرض شده ، بنابراین یک گرم تری گلیسرید با شرط بازده 95 درصد تنها قادر به تامین 8 تا 9 کیلو کالری انرژی متابولیسمی می باشد البته میزان نیاز جوجه به انرژی خیلی بیشتر از این حد بوده تری گلیسرید موجود در زرده به عنوان تنها منبع انرژی بعد از خروج جوجه از تخم کفایت نمی کند. و این مسئله اهمیت تغذیه روزهای ابتدایی جوجه ها را بیشتر نمایان می کند. در اثر قطع مصرف دان در روزهای اول، نه تنها دستگاه گوارش تحریک نمیشود بلکه فعالیت سیستم ایمنی هم مختل می شود و چون جوجه ها هیچگونه کربوهیدراتی دریافت نمیکنند برای جبران نمودن این وضعیت نیازمند جذب انرژی از باقیمانده های زرده میشوند (در واقع به منظور تامین انرژی مورد نیاز جوجه، مواد موجود در زرده دفع نمیشوند و در کیسه زرده باقی میمانند). این حالت نه تنها سبب افزایش احتمال بروز عفونت کیسه زرده می شود بلکه ممکن است موجب کاهش جذب آنتی بادیهای مادری موجود در زرده می شود.
نتیجه گیری :
میزان بازجذب کیسه زرده با میزان نیاز و احتیاجات انرژی جوجه ها ارتباط داشته و البته با میزان خوراک مصرفی آنها بطوری که میزان مصرف خوراک و ورود غذا به روده باعث می شود کیسه زرده از راه خون جذب نشده و از راه ساقه کیسه زرده که به انتهای روده متصل است جذب بدن جوجه شودو این امر باعث جذب بهتر و بیشتر کیسه زرده می شود ، زمانی که غذا مصرف نشود زرده مستقیما" از طریق دیواره کیسه زرده بوسیله اندوسیتوز جذب خون می شود .

+ نوشته شده توسط امیر مرادی در چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۹۴ و ساعت 22:15 |

بيماري آسيت يكي از متداول ترين عوارض متابوليكي در طيور است كه بطور وسيع در گله هاي مرغ در همه دنيا ديده مي شود اين بيماري اغلب در جوجه هاي گوشتي كه داراي رشد سريع هستند گرفتاريهاي زيادي بوجود مي آورد. علامت مشترك در اين بيماري جمع شدن مقدار زيادي مايع در محوطه شكمي است شرايط ذكر شده اغلب موجب تلفات در مرغهاي گوشتي و يا حذف لاشه در كشتارگاه مي گردد. در شرايط شيوع بيماري در گله درصد مرگ و مير بين 2 تا 10 درصد مي باشد. علل مختلفي در بوجود آمدن اين عارضه وجود دارد از اينرو بيماري بصورت سندرم مي باشد. سندرم آسيت به علت نارسائي قلبي و افزايش خون وريدي و تجمع بيش از حد مايع در كبد و نفوذ آن به حفره شكمي مي باشد.
 

  تاریخچه این بیماری :

این عارضه برای نخستین بار در ارتفاعات بالا در کشور بولیوی در جوجه های گوشتی دیده شد و به دنبال آن در سایر کشورهای جهان و از جمله در ایران هم گزارش شد، چون این عارضه اکثراً در مناطق با ارتفاع بیش از 1400 متر از سطح دریا مشاهده می شد آن را بیماری ارتفاعات بالا نامیدند. 
 

 علایم ظاهری :

افزایش تنفس و افزایش میزان فعالیت ، از دست دادن درخشش پرها  ، متسع شدن شکم به دلیل تجمع مایع  ، کوچک بودن نسبت به جوجه های دیگر ، له له زدن همراه با صدایی مثل غرغره کردن ، جوجه های مبتلا اغلب به روی پشت می میرند ، قرمز شدن پوست شکم و پر خون شدن عروق محیطی و در پرندگان مسن تر اغلب سیانوز در اطراف تاج و ریش دیده می شود . 
 

 سن ابتلا به بيماري:
 بيماري در سن 5 - 4 هفتگي تشخيص داده مي شود ولي در جوجه هاي سه روزه نيز گزارش داده شده است و احتمالاً كمبود اكسيژن در دوران جنيني باعث وقوع آسيت در جوجه ها در مراحل اول زندگي مي گردد. ولي اغلب شيوع بيماري در 4 هفتگي است و بيشتر در خروس ها ديده مي شود طبق گزارشات وجود بيماري در اردك هاي جوان و طيور زينتي و قرقاول نيز تشخيص داده شده است.
 

 روند ایجاد عارضه:

افزایش نیاز به اکسیژن باعث افزایش پمپ خون از قلب به ریه ها می شود که در نتیجه آن باعث افزایش فشار خون سرخرگی و بسته نشدن کامل دریچه ها می شود که به دنبال آن برگشت خون به داخل سیاهرگهای اصلی و افزایش فشار را خواهیم داشت که نهایتاً باعث آسیب دیدن سلولهای کبد و بزرگ شدن آن می شود . 
خروج پلاسما از رگها و تجمع آن در داخل حفرات بدن باعث افزایش سلولهای خونی و  افزایش ویسکوزیته خون مي شود در نتیجه نیاز به فشار بالا برای جریان یافتن در مویرگها می باشدکه باعث تشدید عارضه می شود . 
 

 

  عوامل مـؤثر در بروز عارضه

1- سرعت رشد و ترکیب بدن:
افزایش سرعت رشد باعث افزایش نیاز به اکسیژن می شود . متابولیسم نیتروژن و پروتئین در مقایسه با چربی به اکسیژن زیادی نیاز دارد، اما لاشه جوجه ها بطور واقعی پروتئین و نیتروژن کمی دارد.
2- ارتفاع:
در ارتفاع بالا فشار اتمسفر و همچنین فشاراکسیژن، پایین تر می باشد.
3- برنامه نوری:
هر برنامه نور دهی که میزان ساعات روشنایی در آن افزایش یابد، منجر به افزایش تلفات ناشی از آسیت خواهد شد.
4- وضع سلامتی:
هر عفونت یا آلودگی ای که بر وضعیت ريه یا قلب اثر بگذارد بر شیوع آسیت نیز اثرگذار است ( آسپرژیلوس، برونشیت عفونی و... ).
5- محیط:
دمای محیط:   
کاهش دما باعث تنظیم دمای بدن با افزایش فعالیت های متابولیسمی و تولید انرژی اضافی و افزایش مصرف اکسیژن می شود . 
کیفیت هوای آشیانه:  
افزایش بخار آب و دی اکسید کربن، وجود گرد و غبار و وجود گازهای سمی در اثر تهویه ضعیف باعث افزایش نیاز به اکسیژن می شود . 

نوع سوخت سالنها: 
گرم كردن سالن نياز به سوخت دارد كه آن هم با مصرف اكسي‍‍ژن باعث مي گردد تا پرنده اكسيژن كمتري دريافت نمايد.
نگهداری تخم مرغ و محیط جوجه در آوری: مداخله در تبادلات اکسیژنی در پوسته تخم مرغ در
طی نگهداری و ناکافی بودن سطح اکسیژن در انکوباتورها ممکن است موجب آسیت در جوجه های گوشتی شود.
کیفیت بستر 
6- ژنتیک و سن گله مادر:
پرندگان دارای صفات اختصاصی رشد زیاد و راندمان غذایی بالا به آسیت حساس تر هستند.
جوجه های نر نسبت به جوجه های ماده به آسیت حساس تر هستند.
جوجه های گوشتی هچ شده از گله های مادر جوان نسبت به جوجه هایی که از گله های مادر پیرتر هچ می شوند برای ابتلا به آسیت مستعد تر هستند.
7- تغذیه:
ترکیب جیره: 
افزایش سدیم جیره باعث تحت تأثیر قرار دادن تعادل آب و الکترولیت ها می شود در نتیجه باعث افزایش حجم خون و همچنین افزایش فشار خون می شود . 
جیره های با انرژی بالا ( پلت )  بیشتر در زمان تغییر جیره از جیره شروع کننده به جیره رشد مسأله ساز است.
 تعادل و کیفیت منبع پروتئین دفع نیتروژن اضافی از بدن نیاز به انرژی دارد. 
کاتابولیسم پروتئین اضافی باعث ساخت اسید اوریک و چربی خواهد شد که ساخت آنها به اکسیژن زیادی احتیاج دارد.
کمبود ویتامین E و سلنیوم 
مایکو توکسین های موجود در جیره
-کنجاله ماهی با میزان بالای هیستامین ( ppm 200)
محدودیت غذایی: تغذیه آزاد باعث افزایش آسیت می شود .


   پیشگیری و درمان  :

 درمان مؤثری برای آسیت وجود ندارد و پرندگانی که یکبار علائم آسیت را نشان می دهند، خیلی سریع می میرند.
ریشه کنی آسیت تنها از طریق اصلاح نژاد میسر است.
 

    روش های کاهش دهنده وقوع آسیت :

انتخاب نژادی که استعداد ژنتیکی کمتری برای بروز آسیت داشته باشد.
پرورش مجزای جوجه های حاصل از گله های مادر جوان، تحت شرایط مدیریتی و نگهداری مناسب.
نگهداری دمای محیط در شرایط مطلوب مخصوصاً هفته اول زندگی.
پرورش جنس های گوناگون بطور جداگانه.
کاهش ساعات روشنایی در مراحل اولیه رشد.
پیشگیری از بیماریهای دستگاه تنفسی.
تهویه مناسب
- در ستر وهچر
- سالن پرورش

 


   نحوه اجرای برنامه غذایی:

- ترکیب خوراک       
خوراک هایی با انرژی پایین در کل سیکل زندگی استفاده شود . 
شکل خوراک         
استفاده بیشتر از غذای آردی نسبت به خوراک پلت شده باعث کاهش آسیت می شود . 
تغذیه با محدودیت زمانی         
دسترسی به خوراک به مدت 10-8 ساعت در روز.
تغذیه یک روز در میان از سن 20-7 روزگی.
محدود کردن سطح سدیم جیره به19/0%. 
کاهش آلودگی سم خوراک

    نتیجه   :

هیپوکسی عامل اصلی بروز آسیت در جوجه های گوشتی بوده و هر عاملی که باعث ناهماهنگی و عدم تعادل بین میزان اکسیژن فراهم شده در بدن شود منجر به هیپوکسی می گردد.
 عواملی که بر سلامت سیستم قلبی - ریوی تأثیر می گذارند سبب تشدید بروز آسیت می شوند.
با مدیریت صحیح (تغذیه، تهویه، بهداشت و...)می توان تا حد زیادی از وقوع آسیت جلوگیری کرد.

+ نوشته شده توسط امیر مرادی در چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۹۴ و ساعت 21:57 |
  • تاج وريش

تاج بي رنگ و چروكيده  ( آلودگي انگلي – بيماري هاي مزمن – تغذيه بد )

تاج سفيد و پوسته پوسته و پودري ( قارچ تريكوفيتون گالينه )

طاول و زگيل بروي تاج ( آبله )

زخم بروي تاج ( در اثر نوك زدن در جنگ خروس ها – كاني باليسم )

وجود آماس و ضخيم شدن ريش ( وبا – يكطرفه حاد و دو طرفه مزمن )

ورم ادماتوزي ريش ( آنفلوآنزاي فوق حاد و تماس با آهك )

تاج رنگ پريده ( معمولا در مرغ هايي كه تازه به تخم آمده اند – خونريزي داخلي – كوكسيديوز حاد )

تاج سياه ( سرمازدگي – گرما زدگي –پاستورلوز- آنفلوآنزاي فوق حاد                                                               

  • پاها

پاي رنگ پريده ( سوء تغذيه – كمبود ويتامين A – سن بالا )

پاي بد شكل ( SCALY LEG  در اثر جرب كنميدوكوپتنس موتانس )

پاي سياه ( آنفلوآنزاي فوق حاد )

پاي كلفت شده ( استئو پتروزيس )

انحراف پا و خميدگي ها  ( پروزيس – ريكتز – SPALY LEG  - FIELD RIKETS  -  واروس – والگوس )

 

                    

  • چشم ها و سينوس ها

 پوسته پوسته شدن پلك چشم ( كمبود اسيد پانتوتنيك )

زخم در پلك چشم ( جنگ خروس ها )

كراتئوكونژيوكتيويت ( گاز آمونياك )

پلاك ها بطانه اي در پشت پلك سوم ( كمبود ويتامين A  )

كاتاركت و كدورت قرنيه ( بدنبال آنسفالو ميليت در زمان جوجگي )

قرنيه غير يكنواخت يا عنبيه بي رنگ ( مارك چشمي )

تورم بافت اطراف چشم ( كوريزا – مايكوپلاسموز )

آماس سينوس ها و ترشحات بيني ( كوريزا – مايكو پلاسموز )

      

                                         

  • مفاصل

سينويت عفوني                 ويروسي ( رئو ويروس ها حاوي اگزوداي كاهي رنگ )

                                     كلي باسيلوزي

                                     سالمونلايي ( عموما يكطرفه با ايجاد بافت فيبروزه در مفصل )

                                     استافيلوكوكي ( محتويات مفصل سفت و چركي و داغ )

                                     مايكوپلاسمايي همراه آبسه سينه اي(حاد شيري ، مزمن كازئوزي زرد )

                                      شبه سل

 

سينويت غير عفوني          نقرس

                                     پروزيس

                                     كمبود منگنز و نياسين

                                     ازدياد كلسيم دان

                                     كمبود ويتامين B12 و كولين و اسيد پانتوتنيك

                                     ازدياد پروتئين گياهي بدون وجود پروتئين حيواني

                                     پارگي وتر آشيل در مرغان تخمگذار و سنگين

                                     تغييررنگ متمايل به سبزبا خونريزي درزيرجلدي با ورم بالاي مفصل خرگوشي : پارگي زردپي بطني

  • عضلات

كم رنگي عضلات ( خونريزي داخلي – انگل هاي خارجي يا داخلي )

صورتي بودن عضلات ( مسموميت با منو كسيد كربن )

ادم عمومي عضلات ( مسوميت با نمك – بي آبي )

آبسه سينه اي ( تورم مفصل عفوني – گامبورو )

خونريزي درعضلات(گامبورو– تورم ويروسي كبد– سندرم هموراژيك– كلي باسيلوز– ضربه – كمبود ويتامين K  )

تومور ( مارك )

دانه هاي سفيد در روي عضلات ( مايت زير جلدي لامينو زيوتيس سيستيكاله )

 

  • كيسه هاي هوايي

كيسه هاي هوايي پر از چركهاي پنيري  ( CRD  )

كيسه هاي هوايي حاوي دانه هاي ريز ( آسپرژيلوزيس )

كيسه هاي هوايي كدر ( برونشيت عفوني – نيوكاسل )

كيسه هاي هوايي ضخيم شده ( عفونت هاي ثانويه باكتريايي )

دانه هاي ندول مانند در كيسه هاي هوايي ( مايت سيستودتيس نودوس )

 

  • كبد

بيرنگي كبد ( خونريزي داخلي و خارجي و آلودگي به انگلهاي داخلي و خارجي )

كبد زرد چرب ( مسموميت با سموم فسفره – دژنرسانس چربي )

كبد قرمز روشن ( اريترولكوز – مسموميت با گاز منوكسيد كربن )

رسوب اورات روي كبد( نقرس احشايي– زيادي صدف جيره – كم آبي – پروتئين بالا- كمبود VITA)

اگزوداي فيبريني بروي كبد( كلي باسيلوز )

بزرگ شدن زياد از حد كبد ( لكوز لمفوييد يا ميلوييد – مارك )

كبد بزرگ وپرخون و شكننده ( سپتي سمي  - اسپيروكتوز – بيماري مرغان جوان )

نقاط خونريزي در لبه هاي كبد و دو رنگ شدن كبد ( مسموميت ها )

نكروز نردباني بروي كبد ( گامبورو )

نقاط نكروز كوچك متمايل به رنگ صفرا و شكننده بودن كبد ( اسبيروكتوز )

نقاط نكروزه خيلي كوچك بروي كبد ( وبا ) نكروز بزرگتر ( شبه سل )

كبد ترد و شكننده با دانه هاي خونريزي و نكروتيك ( تورم كبد ويبريوني )

نقاط نكروزه و ندول خيلي بزرگ بروي كبد ( سل و كلي گرانولوما )

آبسه بروي كبد ( بولوروم )

جراحات نكروزه دايره اي ( تورم روده و كبد عفوني سر سياه )

لخته خون بروي كبد ( همانژيوما )

پارگي كبد ( ضربه  چربي زياد كبد )

فيبروز كبد و سيروز ( مايكوتوكسيكوز – مسموميت هاي مزمن – عفونت هاي باكتريايي مزمن )‌

 

  • محوطه صفاقي

تورم موضعي صفاق ( بارگي سنگدان در اثر جسم خارجي  - پيچ خوردگي روده – بدنبال كوكسيديوز – اواخر كلي باسيلوز – شكستگي تخم – كاني باليسم – وبا – سالمونلوز – تورم روده و كبد )

 

تورم صفاق در جوجه هاي جوان ( عفونت كيسه زرده – كلي باسيلوز – تورم كليه يا نفريت )

 

لخته خوني در صفاق ( پارگي كبد و طحال – بد سكسينگ كردن جوجه ها )

 

وجود موارد زياد مواد زرده اي در حفره بطني ( پارگي فوليكول زرده – اسپيروكتوز – نيوكاسل – آنفلوآنزاي فوق حاد –  نفروز عمومي )

 

  • قلب و پرده قلب

وجود مايع در پرده قلب ( مسموميت با نمك – تورم ويروسي كبدي – مسموميت با جوش شيرين – سيروز كبدي – آنگارا )

مواد فيبريني در پرده قلب ( كلي باسيلوز)

اورات در پرده قلب ( نقرس احشايي )

تحليل قلب ( ضعف و آلودگي انگلي )

شل شدن و انبساط قلب ( سيروزكبد – مسموميت با نمك )

نقاط خونريزي در عضلات قلب و چربي هاي اطراف ( نيوكاسل )

لكه هاي بزرگ خونريزي روي قلب ( وباي حاد – تورم ويروسي كبد – تيفوئيد )

آبسه در عضله قلب ( پولوروم )

تورم عضله همراه درجات مختلف نكروز ( پولوروم مزمن – ليستريوز – بعضي حالات تيفوئيد و سالمونلوز )

تومور در عضله فلب ( مارك و لكوز )

 

  • كيسه صفرا و كبد

پر و منبسط بودن كيسه صفرا در جوجه ها  ( سرما خوردگي – مسافرت طولاني – غذا نخوردن – كمبود ويتامين A – تورم روده ها – پولوروم )

پر و منبسط بودن كيسه صفرا در بالغين ( تورم كبد ويبريوني – تيفوييد )

مرمري شدن طحال ( اسپيروكتوز )

تورم و پرخوني طحال ( مسموميت با فورازوليدون )

توموري شدن طحال ( لكوز و مارك )

وجود دانه هاي كازئوزي در طحال ( سل )

خونريزي و نقاط خونريزي در طحال ( نيوكاسل – آنفلوآنزاي فوق حاد – سندرم خونريزي )

طحال به رنگ گيلاس ( تيفوئيد )

 

  • پيش معده و سنگدان

بزرگ شدن پيش معده ( انسداد با پر و مواد بستر )

كلفت شدن جدار پيش معده ( مارك آلودگي هاي كرمي )

خونريزي در محل اتصال پيش معده به سنگدان ( اول و آخر و بروي غدد = نيوكاسل – مارك )

خونريزي در انتهاي پيش معده ( گامبورو )

خونريزي بروي سطح پيش معده ( جسم خارجي – مسموميت – سندرم خونريزي )

بزرگ شدن سنگدان ( انسداد )

تحليل سنگدان ( تورم كليه مزمن – بيماري ميكروبي يا انگلي مزمن )

نكروز موضعي با تورم صفاق ناحيه اي ( پارگي در اثر جسم خارجي )

نقاط خونريزي روي ديواره و چربي هاي اطراف سنگدان ( نيوكاسل )

ضخيم شدن عضلات سنگدان ( پولورو مزمن )

نازك شدن عضلات سنگدان ( مارك و انباشتگي مزمن )

                       

 

  • روده ها

روده هاي شل و وارفته ( كرم ها – كوكسيديوز تحت حاد و مزمن )

نقاط خونريزي در روده ها ( سندرم خونريزي – نيوكاسل – مسموميت ها – آنتريت نكروتيك – كوكسيديوز )

دانه هاي كازئوزي در روده ها ( كلي گرانولوما – سل )

دانه هاي كوچك در روده ها ( عفونت هاي استافيلوكوكي – تنيا )

ورم در روده كور ( كوكسيديوز – بيماري سر سياه – سالمونلوز )

محتويات سفت ورقه ورقه همراه لكه هاي نكروزه ( سر سياه – تورم روده و كبد عفوني )

وجود مواد پنيري در روده ( سالمونلوز و در جوجه هاي جوان پلوروم )

بزرگ شدن فوليكول هاي لمفاوي در روده كور ( تورم روده و عفونت هاي عمومي )

 

  • تخمدان و مجراي تخم و بيضه ها

استحاله و پرخوني شديد تخمدان ( نيوكاسل – تيفوئيد – استرس هاي شديد – كمبود آب )

استحاله مزمن تخمدان ( تيفوئيد – سالمونلوز )

توموري شدن تخمدان ( مارك – آدنو كارسينوما )

نقاط خونريزي در زرده همراه شكستگي تخم ( نيوكاسل – تيفوئيد – وبا )

انسدادمجراي تخم با مواد سفيد ضخيم كرمي ( ضربه – صدمه حين تعيين جنسيت )

بيرون زدگي مجراي تخم ( تخم مرغ هاي بزرگ در سنين پيري )

تورم بيضه ( بيماريهاي تب دار – بدي تغذيه – كمبود ويتامين ها – ازدحام )

 

  • كليه ها و بورس فابريسيوس

تورم كليه ها و وجود اورات ( كمبود ويتامين A – بدي مديريت )

تورم و بيرنگي متمايل به زرد با نقاط خونريزي در زير كپسول ( سندرم كبد و كليه چرب )

تورم و پر خوني كليه ها ( بيماري هاي تب دار )

تورم ورنگ صورتي متمايل به خاكستري با انبساط لوله هاي اداري ( نفروز عمومي )

وجود اورات در سطح كليه ( نقرس )

تومور كليه ها ( لكوز و مارك )

بزرگي غدد فوق كليوي ( استرس ها )

مواد پنيري در كيسه فابريسيوس ( كمبود ويتامين A  )

بزرگ شدن بورس ( گامبورو )

تحليل بورس ( تورم ويروسي كبد – آخر گامبورو – مايكوتوكسيكوز )

                                               

  • دهان ، حلق ،‌ مري ، چينه دان

طاول هاي سفيد نكروزه بصورت لكه هاي سفيد و منظم ( كمبود ويتامين A )‌

نكروز منتشر غير يكنواخت و طاول در دهان و حلق و حنجره ( آبله )

مناطق نكروز وسيع در مري ( خوردن آهك  خوردن – خوردن كات كبود )

وجود چرك در شكاف زير بيني در دهان ( باستورلا – كوريزا – مايكوبلاسموز )

انسدادچينه دان ( بستر خوري – ازبين رفتن فعاليت عضلات در چينه دان در مارك )

محتويات خوني در چينه دان ( نوك چيني غلط  - آلودگي با مايت – بارگي كيست خوني – كاني باليسم )

مخاط حوله اي چينه دان ( كانديديازيس – مونيليازيس )

ضخيم شدن و تظاهر خشن در سطح داخلي چينه دان ( كرم كابيلاريا آنولاتا )

 

  • حنجره و ناي

صفحات چركي كازئوزي در حنجره و قسمت فوقاني ناي ( وبا- نيوكاسل تحت حاد – آبله مخاطي – لارنگوتراكئيت )

تورم ناي ( در تمام بيماريهاي تنفسي

تورم ناي همراه خونريزي ( آنفلوآنزا – برونشيت – نيوكاسل )

تورم حنجره و ناي همراه غشا هاي كاذب ( لارنگوتراكئيت عفوني )

تورم ناي موكوئيدي با موكوس فراوان ( برونشيت – آنفلو آنزا )

موكوس زياد در ناي ( مايكوبلاسموز )

كرم در ناي ( سينگاموس تراكئا )

 

  • ريه ها

ادم و كمي بر خوني ( در طيوري كه مدت كمي از مرگ آنها مي گذرد )

ادم مشخص و بر خوني ( خفگي )

تغيير رنگ ريه متمايل به سبز يا قهوه اي محتوي مايع خون آلود ( تيفوئيد )

ذات الريه وسيع همراه يا بدون كبدي شدن ( وباي حاد )

كبدي شدن ريه ها ( باستورلا بزودو توبركلوزيس )

آبسه در ريه ( بولوروم – آسبرژيلوس ريوي )

 

  • اعصاب

از بين رفتن خطوط عرضي اعصاب و قطور شدن غير يكنواخت آنها ( مارك )

تورم يكنواخت اعصاب اصلي درجوجه هاي 2 تا 6هفته با تغيير رنگ متمايل به زرد(كمبود VITB2)

 

  • استخوان ها

خم شدگي استخوانها ( ريكتز دربرندگان جوان –بروزيس در بالغين )

استخوان به سادگي وبا صداي ترد ميشكند وخم نمي شود( استئوبروز– خستگي مرغان تخمي درقفس )

ضخيم شدن استخوان ها با مجراي مغز استخوان باريك ( استئوبتروزيس )

رنگ مغز استخوان قرمز گيلاسي ( اريترولكوز )

رنگ مغز استخوان صورتي روشن ( مسموميت با گاز منو كسيد كربن )

مغز استخوان بي رنگ ( سندرم خونريزي – آلودگي شديد با كنه و مايت – تورم ويروسي كبد )

توده هاي سلولي بي رنگ در مغز استخوان ( لكوز ميلوييد )

دانه هاي كازئوزي در مغز استخوان ( سل )

 

  • مغز

ادم و خونريزي در مخچه ( آنسفالو مالاسي  كمبود ويتامين E – گرمازدگي )

 

+ نوشته شده توسط امیر مرادی در چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۹۴ و ساعت 21:46 |
مرغ ها در دسته های 35 هفته ای از لحاظ فیزیولوژیکی با افت باروری مواجه می شوند و تحقیقاتی برای حفظ سطح باروری آنان از دیرباز در حال انجام است. خروس در این سن علاقۀ کمتری به جفت گیری از خود نشان می دهد ، بنابر این برای بدست آوردن سطح باروری مشابه در دسته های مسن باید توجه بیشتری به خروس های دسته طیور اعمال شود. اجرای روش اسپایکینگ در این امر کمک کننده است.

خروس 45 هفته ای از Doetinchem, the Netherlands.  Wiebe van der Sluis


میزان باروری در سن 40 هفتگی جوجه های گوشتی به طور طبیعی کاهش پیدا می کند. در این سن میزان جفت گیری خروس افت پیدا می کند. در اغلب موارد برای حفظ باروری طیور نیاز به محرک احساس می شود. در این مرحله باید به وزن دسته طیور توجه شود که البته کاهش وزن گیری امری طبیعی است. تجمع بیش از حد چربی بر روی باروری آنان اثر منفی دارد. مقابله با کاهش طبیعی باروری امروزه تحت عنوان روش اسپایکینگ معرفی می شود.
دکتر Jeanna L Wilson دانشمند شاغل در وزارت علوم طیور دانشگاه جورجیا در ایالات متحده مقالات بسیاری در زمینه اسپایکینگ به رشته تحریر درآورده است. از توصیه های کلی او در زمینه سن دسته طیور ، از افزودن 7 تا 8 خروس در مقابل 100 مرغ و جفت گیری با خروس های جوان می توان یاد کرد. بهترین زمان برای اضافه کردن خروس جوان به دسته طیور، در 45 تا 50 هفتگی است که دو درصد خروس به تعداد خروس های موجود اضافه می شود.
در همین حال خروس های غیر مولد نیز باید حذف شوند. حذف خروس های دارای پر بزرگ و قطع فعالیت خروس های غیر مولد به تنهایی باعث افزایش باروری طیور می شود. خروس های مورد استفاده در این روش باید از 25 تا 28 هفته سن داشته و 20 تا 25 درصد بیشتر از میانگین وزن مرغ های گله وزن داشته باشند.

مرغداری های داربست بندی شده
دکتر Wilson توضیح داد که روش اسپایکینگ با وجود انعطاف پذیری هزینه بسیاری بر مرغدار تحمیل می کند. وی دلیل این افزایش هزینه را اضافه کردن خروس های جوان بیشتر به دسته مرغ های مادر عنوان کرد. هنگامی که مرغ ها وارد سن 20 تا 21 هفتگی شدند آنها را برای تخمگذاری وارد سالن مرغداری می کنند. 
در این سالن خروس های جوان بیشتری وجود دارد که این خروس ها تا رسیدن به سن 26 تا 28 هفتگی در این سالن نگهداری می شوند.
پس از آن که خروس ها بالغ شده و بیش از 20 تا 25 درصد از میانگین وزن مرغ های 40 هفته ای رسیدند، به دسته مرغ ها برای اجرای روش اسپایکینگ اضافه می شوند. پرورش مرغ در قفس های داربست بندی شده مزایای آشکاری دارد. به طور کلی با توجه به نیازهای این گروه خاص از مرغ ها که در قفس نگهداری می شوند میزان موفقیت جفت گیری خروس جدید الورود را افزایش می دهد.
بزرگترین نقطه ضعف این روش تحمیل هزینه های اضافی برای اداره قفس های جداگانه است. این سیستم پرورش مرغ باید قفس های جداگانه و سیستم های خاص تغذیه برای هر گروه سنی از خروس ها باید داشته باشد. هر کدام از خروس ها به 3 / 0 تا 4 / 0 متر مربع فضا و در حدود 12 تا 14 ساعت روشنایی احتیاج دارند.
دکتر Wilson به مشارکت کنندگان در این طرح پیشنهاد می دهد که خروس ها را در قفس های مشابه با وسایل تغذیه و نوشیدنی مشابۀ قفس های پرورش مرغ ها تجهیز کنند تا زمانی که به قفس مرغ ها انتقال می دهند قابلیت تطبیق پذیری آن ها افزایش پیدا کند. وی به ارائه فضای تغذیه کافی برای راحتی هر خروس تاکید ویژه ای دارد. 
خنک سازی قفس برای جلوگیری از تنش گرمایی قبل از انتقال خروس ها به لانۀ مرغ ها به شدت احساس می شود . هدف اولیه از اجرای این دورۀ موقتی برای افزایش وزن و بلوغ جنسی خروس های جوان برای ایجاد رقابت با خروس های مسن تر در قفس مرغ ها است. هدف دوم محدود کردن میزان مرگ و میر و آسیب های وارده بر خروس ها در اینگونه فارم های پرورش مرغ است.

اضافه کردن خروس های جدید در مرغداری 
این قفس های داربست بندی شده در فارم های پرورش مرغ تنها گزینۀ موجود نیست، ولی پژوهش های دکتر Wilson نشان می دهد که زمان اضافه کردن خروس های جدید به این قفس ها وقتی است که آن ها در سن 25 تا 27 هفتگی خود به سر می برند. به این ترتیب آنها راحت تر با دسته طیور می آمیزند. از مزایای اضافه کردن خروس های جوان جدید به این مرغداری کاهش هزینۀ تسهیلاتی است که دیگر در قفس های داربست بندی شده به آنها احتیاج نیست.
البته به گفتۀ وی این روش می تواند معایب خاص خودش را داشته باشد. به عنوان مثال اگر این روش برای مرغ های تخمگذار استفاده شود، نسبت خروس به مرغ های موجود ممکن است نابرابر باشد یعنی هر 10 تا 12 خروس به ازاء هر 100 مرغ. 
خروس ها بایستی بطور هفتگی برای اطمینان حاصل کردن از اینکه چاق نشده اند، وزن گیری شوند. 
خروس های دارای وزن بالا می توانند به اندازه ی خروس های با محدودیت غذایی از کیفیت اسپرم و میل جنسی خوبی برخوردار باشند ، اما حجم بدنی بالا به آنها اجازه ی جفتگیری موثر نمی دهد. همچنین وزن بالای بدن می تواند باعث مشکلات ناحیه ی پا و زانوشود که متعاقباً می تواند در مهارت جفتگیری مشکل ایجاد نماید.
این افزایش نسبت ممکن است در پروسۀ بلوغ خروس ها وقفه ایجاد کند و یا حتی باعث افزایش مرگ و میر در میان مرغ و خروس ها شود. البته در عملکرد مرغ ها نیز ممکن است اختلال ایجاد کند زمانی که خروس ها در سن 26 تا 29 هفتگی از دسته طیور جدا می شوند در مراحل اولیه ممکن است میزان باروری کمی افزایش داشته باشد.
وجود خروس های اضافی در این سالن ها بر روی مرگ و میر مرغ ها ممکن است تاثیرگذار باشد ولی از سوی دیگر کاهش هزینه خوراک و تجهیزات برای دستۀ طیور را نمی توان نادیده گرفت.
این قفس ها از سازه های دائمی ساخته شده اند و به خروس ها اجازه داده می شود تا گاهی از این قفس ها خارج شده و در محیط پرسه بزنند.
معمولا هنگامی که خروس ها وارد قفس مرغ ها می شوند، بر روی سیستم تغذیۀ آنها نظارت کمتری وجود دارد. ناگفته نماند فضاهایی در انتهای قفس مرغ ها وجود دارد که اکثر مواقع به آن بی توجهی می شود.
گزارش های رسیده از مرگ و میر خروس ها در این قفس های کوچک، بالا بوده و مدیریت بر روی عملکرد خروس ها ضعیف تر از حد انتظار است.

Interspikingاینتر اسپایکینگ
به عنوان یک راه حل برای رفع مشکلات مربوط به اسپایکینگ که عمدتاً خطرات زیست محیطی را در بر می گیرد و مشاهدۀ اینکه اسپایکینگ با خروس های جوان و از منابع دیگر امکانپذیر نمی باشد "اینترسپایکینگ"به عنوان راه حلی جدید ارائه می شود  که بدین معنیست که خروس از فارم دیگری به فارم مورد نظر وارد شود.
"اینترسپایکینگ" باعث افزایش معنی دار فعالیت جفتگیری می گردد. در 3 هفته اول پس از انتقال خروس ها این تحریک فعالیت جنسی بیشتر از آنچه در اول حدس زده می شد تداوم یافت و همچنین باعث افزایش معنی داری در جفتگیری دسته طیور می شود.
بنابراین دیده شده است که تعدادی از مرغداران چندین بار عمل "اینتراسپایکینگ" را در طول زندگی دستۀ طیور خود انجام می دهند. 
خروس های موجود در فارم نیز در هنگامی که نسبت خروس ها به مرغ ها کم است می توانند مورد استفاده قرار بگیرند. به این ترتیب که خروس هایی که قرار بود به فروش بروند از یک دسته طیور حذف شده و به دستۀ دیگر طیور منتقل می شود که گاهی در میان این خروس های انتقالی خروس های مسن تر ولی با بدنی مناسب دیده می شوند.
مزیت استفاده از این خروس های فروشی کاهش در هزینۀ جوجه، هزینه های پرورش طیور و تسهیلات مرتبط با این امر است. ولی باید توجه کرد فقط هنگامی از این خروس ها استفاده می شود که هیچ خروس دیگری در دسترس نباشد.
ولی از معایب این روش می توان به کاهش قدرت باروری به دلیل سن و شرایط متغیر خروس ها اشاره کرد. بزرگترین مشکل این برنامه خطرات ابتلا به امنیت زیستی است. انجام آزمایشات خون برای انتقال خروس به دستۀ طیور لازم و ضروری است اجرای واکسیناسیون معمول نیز نباید فراموش شود.

عناصر کلیدی در اسپایکینگ
توجه به سن خروس های موجود و خروس های جوان اضافه شده ، حذف خروس های بدون فعالیت ، عدم استفاده از خروس های بزرگ جثه از جمله عواملی است که باید به آن توجه داشت.

- تاثیر وارده بر خروس های پیر
با اضافه کردن 2 یا 3 خروس بازاء هر 100 مرغ، در مقایسه با برنامه اسپایکینگ معمولی با خروس های جوان، خروس های شرکت کرده در "اینترا اسپایکینگ" بلافاصله شروع به جفتگیری نمودند. 
در این آزمایش خروس های اسپایک شده بیشتر از میزان مورد انتظار فعالیت جفتگیری از خود نشان دادند. باید به این امر توجه کرد که اگر تمامی خروس های موجود از لحاظ فیزیکی ایده آل باشند این افزایش باروری چشمگیر خواهد بود وگرنه اگر خروس ها اضافه وزن داشته و یا در ساق پا مشکل داشته باشند، به همان میزان در باروری تاثیر خواهد گذاشت. وی افزود اگر خروس های قدیمی در شرایط خوبی باشند این روش در یک بازه زمانی 4 تا 6 هفته ای افزایش جفتگیری بهمراه دارد و پس از آن به مرور زمان از قابلیت آن کاسته می شود.

- تطبیق خروس های اسپایک شده
در اجرای این روش نه تنها به بلوغ جنسی خروس باید توجه کرد بلکه قابلیت رقابت با خروس های پیر برای آب و خوراک هم باید مدنظر قرار بگیرد تا بتوانند با دیگر خروس های در جفتگیری به رقابت برخواسته و بخوبی جفتگیری کنند.
تمامی آزمایشات نشان دادند که پس از "اسپایکینگ"، رفتار های تهاجمی در گله افزایش یافته ( ممانعت خروس ها از همدیگر برای جفتگیری ) و این امر سبب ساز مرگ و میر میان خروس ها می شود.

- تاثیر خروس های جوان بر دسته طیور
4 تا 6 هفته طول می کشد تا خروس های جوان و بی تجربه در امر جفتگیری به خروس های تاثیرگذار تبدیل شوند. موقعی که خروس های مسن فعال تر شدند باید اقدام به کاهش خروس های جوان کرد. در یک پروسۀ 5 تا 10 هفته ای افزایش میزان باروری را شاهد خواهیم بود. به این امر باید توجه کرد که خروس های جوان مسئول افزایش و حفظ باروری خروس های قدیمی هستند. خروس های مورد استفاده در این روش خروس های جایگزین نیستند بلکه صرفا به عنوان خروس های مکمل مورد استفاده قرار می گیرند.

- مرگ و میر
بعد از اجرای روش اسپایکینگ مرگ و میر دو برابر شد یعنی از 1 درصد به 2 تا 3 درصد رسید، ولی این افزایش بعد از 8 تا 10 هفته فروکش پیدا کرد. مرگ و میر مرغ ها نیز با افزایش مواجه شد ولی این افزایش فقط 1 تا 2 هفته آن هم به میزان 3 / 0 تا 1 درصد بود.

تضمینی برای موفقیت نیست !
در پایان سخنانش دکتر Wilson به این نکته اشاره کرد که افزایش باروری به شرایط خروس های جوان و پیر و میزان دسترسی آنان به آب و غذا نیز بستگی دارد. در حقیقت اضافه شدن خروس جوان افزایش فعالیت جفت گیری و افزایش باروری در کوتاه مدت را بهمراه خواهد داشت.
به طور کلی، اسپایکینگ در دوره های 5 تا 10 هفته ای در حدود 1 تا 3 درصد افزایش باروری ایجاد می کند و در دسته هایی با بیش از 60 هفته سن، باروری به میزان قابل توجهی افزایش خواهد داشت. ولی در برخی دسته ها که خروس توانایی تطبیق با لانه مرغ را نداشته باشد، این افزایش قابل توجه نیست و یا اصلا افزایش پیدا نمی کند. حتی اگر خروس های مسن از لحاظ جسمی در شرایط فیزیکی قابل قبولی نباشند از این روش برای تکمیل فرایند جفتگیری استفاده می شود.

+ نوشته شده توسط امیر مرادی در چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۹۴ و ساعت 21:40 |
تغذیه جوجه پس از خروج از تخم تاثیر زیادی بر عملکرد گله در پایان دوره پرورش دارد به عبارت دیگر اگر شروع پرورش گله ای با تغذیه و مدیریت مناسب و صحیح توام باشد نه تنها گله ای یکنواخت از نظر وزنی تولید می شود بلکه عملکرد آن از نظر ضریب تبدیل غذایی و میزان تلفات نیز بهینه خواهد شد لذا برای موفقیت در این امر رعایت اصول تغذیه و مدیریت به ویژه در هفته اول پرورش از اهمیت ویژه ای برخوردار است حال سوال مطرح این است که اصول صحیح تغذیه در 48 ساعت اول پرورش کدام است ؟

اهمیت تغذیه اولیه
جوجه همراه با کیسه زرده بزرگی که حدود 20 درصد ازکل وزن بدن را تشکیل می دهد سر از تخم در می آورد کیسه زرده حاوی مقدار زیادی چربی و پروتئین بوده این مواد مغذی ، 50 درصد انرژی و 43 درصد پروتئین مورد نیاز جوجه را در چند روزاول زندگی تامین می کنند مواد غذایی کیسه زرده به سرعت کاهش یافته اغلب تا روز سوم کاملا جذب می شود هشتاد درصد چربی زرده در پایان نخستین روز خروج جوجه مصرف می شود میزان تری گلیسرید موجود در زرده درهنگام خروج از تخم کمتر از یک گرم بوده و اگر تری گلیسرید به عنوان منبع انرژی اولیه فرض شود بنابراین یک گرم تری گلیسرید با شرط بازده 95 درصد تنها قادر به تامین 8 تا 9 کیلوکالری انرژی متابولیسمی می باشد البته میزان نیاز جوجه به انرژی خیلی بیشتر از این حد بوده تری گلیسرید موجود در زرده به عنوان تنها منبع انرژی بعد از خروج جوجه از تخم کفایت نمی کند لذا دسترسی به غذا پس از خروج جوجه از تخم لازم و ضروری است . تحقیقات نشان داده است که دسترسی به غذا باعث جذب سریع تر کیسه زرده می گردد با حرکت روده ها در جوجه هایی که تغذیه شده اند انتقال زرده به داخل روده سریع تر شده آلودگی ناشی از عدم جذب کیسه زرده نیز به میزان زیادی کاهش می یابد جوجه ها به طور غریزی پس از خروج از تخم به جستجوی غذا می پردازند ورشد تقریبا 24 ساعت بعد از خوردن غذا شروع می شود عدم دسترسی به غذا موجب افت چشمگیر وزن بدن می شود. در بررسی انجام گرفته جوجه هایی که به مدت 48 ساعت غذا دریافت نکرده بودند 8/7 درصد وزن بدن خود را از دست داده وزن روده کوچک نیز 80 درصد کاهش پیدا کرد در این جوجه ها کاهش چربی و پروتئین در بافت های بدن بیشتر از سایر ترکیبات مشخص بود اما در جوجه هایی که به آب و غذا دسترسی داشتند وزن نهایی جوجه ها 500 گرم بیشتربوده وزن روده کوچک و به تبع آن سطح جذب مواد مغذی افزایش یافته بود همان طور که قبلا ذکر شد زرده نمی تواند اهمیت چندانی در تامین انرژی برای جوجه داشته باشد.
در آزمایشی کیسه زرده تعدادی از جوجه ها بلافاصله پس از هچ از بدن آنها خارج شده سپس غذا در اختیار آنها قرار داده شد طبق نتایج به دست آمده رشد جوجه های مزبور در روز چهارم کاملا مشابه با رشد جوجه های دارای کیسه زرده در هنگام خروج از تخم بود . عدم دسترسی به غذا در روزهای اول پس از خروج جوجه از تخم باعث کاهش رشد پرزها و ترشح آنزیم های روده می گردد و با مصرف غذا فعالیت آنزیم ها و رشد روده بیشتر می شود تغذیه اولیه جذب بهتر زرده وبهبود جذب مواد مغذی در پرنده را به دنبال خواهد داشت . عدم تغذیه صحیح در سنین اولیه بر رشد عضلات تاثیر منفی گذارده این تاثیر بر عضلات سینه نسبت به بقیه عضلات مشهودتر است . همچنین مکانیسم تشنگی در جوجه های تازه از تخم خارج شده به خوبی توسعه نیافته است و تا زمانی که جوجه از غذا تغذیه نکرده باشد تشنگی تحریک نمی شود این بدان معنی است که تشنگی با مصرف مواد مغذی و انرژی زا تحریک می گردد لذا دسترسی به غذا در ساعات اولیه برای رسیدن به رشد مطلوب مهم است . 
تاثیر تغذیه اولیه بر سیستم ایمنی 
سیستم ایمنی جوجه های تازه متولد شده برای رشد وتکامل نیازمند مصرف غذا می باشد مصرف غذا مواد مغذی لازم جهت رشد و نمو اندام های لمفاوی ثانویه که در زمان تولد جوجه وجود نداشته یا نابالغ است را فراهم می کند عدم دسترسی به دان و مواد مغذی مانع از پاسخ مناسب سیستم ایمنی به واکسیناسیون در ابتدای زندگی جوجه می گردد فقدان مواد مغذی و یا پاسخ های هورمونی به گرسنگی ، سیستم ایمنی را برای مدت طولانی متاثر می کند گرسنگی اولیه جوجه ها می تواند برمقاومت پرنده نسبت به بیماری در تمام طول زندگی تاثیر می گذارد .
ضرورت استفاده از دان کامل به جای آرد ذرت 
جوجه ها در هنگام خروج از تخم به شدت از نظر هیدارت کربن فقیر بوده بنابراین تغذیه اولیه با جیره آغازین مناسب که ذرت به عنوان یک ماده اصلی در آن استفاده شده باشد به سرعت باعث افزایش میزان هیدارت کربن در بدن جوجه میگردد در صورت تاخیر در دسترسی جوجه ها به منبع هیدارت کربن امکان بروز کتوز و کم آبی به وجود می آید . به دلیل مقدار کم هیدارت کربن در تخم مرغ احتمال می رود که تنها منبع تامین گلوکز جهت ذخیره سازی گلیکوژن که در حقیقت مولد انرژی درعمل جوجه در آوری است فرآیند نوسازی گلوکز از سوخت و ساز پروتئین باشد از آن جا که در زمان تغییر تنفس کوریوآلانتوئیکی به تنفس ششی کمبود اکسیژن وجود دارد چرخه گلیکولیز برای تامین انرژی نسبت به اکسیداسیون اسیدهای چرب برتری دارد ذخیره گلیکوژن در بدن جوجه پس از در امدن ازتخم تا زمان سازگاری کامل با اکسیژن به سرعت کاهش پیدا می کند و پس از آن جوجه ها می توانند از چربی موجود در بدن و کیسه زرده استفاده کنند افزایش وابستگی به چربی برای تامین انرژی به خصوص هنگامی که با عدم دسترسی به گلوکز همراه باشد باعث بروز کتوز پیشرفته درجوجه ها می شود تولید آب حاصل از سوخت و ساز را که از نظر رطوبت بافتی بسیار ضروری است کاهش می دهد اتکا به نوسازی گلوکز از منشا پروتئین در این زمان احتمالا مانع از مصرف پروتئین در مسیر رشد می شود . در یک بررسی مشاهده شد که اگر جیره منحصرا حاوی هیدارت کربن بوده ازنظر مواد پروتئینی فقیر باشد به دلیل کمبود پروتئین اولیه نارسایی رشد بافت های بدن در ابتدای تولد بوجود خواهد آمد بنابراین منحصرا استفاده از آرد ذرت یا نشاسته ذرت توصیه نشده استفاده از دان آغازین از روز اول جهت رسید به رشد مناسب و مطلوب پیشنهاد می گردد . در آزمایشی دیگر استفاده از جیره های غنی از هیدارت کربن و تاثیر آن بر عملکرد جوجه های گوشتی مورد ارزیابی قرارگرفت جوجه ها با جیره آغازین بر پایه ذرت خرد شده و نیز تاثیر مثبت احتمالی اضافه کردن مکمل پروپیونات بر روند نوسازی گلوکز در سه روز اول جوجه ریزی تغذیه شدند در نتایج حاصله جیره های غنی از هیدارت کربن سبب کاهش روند رشد شد که این امر تا زمان عرضه جوجه ها به بازار جبران نشد نتایج نشان دادند که فقر پروتئین در سنین اولیه رشد به هیپرپلازی بافتی منجر می گردد استفاده از پروپیونات موجب کاهش تلفات اولیه گردیده در کل دوره رشد مصرف پروپیونات و جیره آغازین استاندارد روند وزن گیری را بهبود بخشید زیرا اسید پروپیونیک در طیور به عنوان واسطه نوسازی گلوکز بوده در دستگاه گوارش به سرعت و به طور کامل جذب می شود اسید پروپیونیک همچنین خاصیت باکتری کشی به ویژه در مورد سالمونلا و سایر عوامل بیماری زایی که توسط جوجه ها بلغ شده اند نیز دارد .
مصرف آّب حاوی شکر
همانطور که گفته شد دسترسی به غذا در روزهای اولیه برای رسیدن به رشد مطلوب مهم است البته اگر آب نیز حاوی مواد انرژی زایی نظیر شکر باشد .عملکرد بهتری حاصل می گردد. در یک بررسی جوجه هایی که در یک روزگی آب حاوی 5 درصد شکر مصرف کرده بودند در مقایسه با جوجه ای شاهد 50 گرم وزن بیشتر ، 5 درصد ضریب تبدیل غذایی بهتر و 25/0 درصد مرگ و میر کمتری داشتند این نتایج بیانگر این مطلب است که آب محتوی یک ماده انرژی زا باعث بهبود عملکرد جوجه های گوشتی می شود . با تجویز خوراکی آب شکر پس از خروج جوجه ها از تخم گلوکز از همان ساعات اولیه در دسترس جوجه ها قرار داده می شود در تحقیقی دیگر میزان گلیکوژن کبدی جوجه هایی که از همان ابتدا جیره آغازین به همراه آب شکر دریافت کرده بودند از 10 میلی گرم درگرم در زمان خروج از تخم به بیشتر از 100 میلی گرم در گرم در 2 روزگی رسیده بود البته باید دقت شود که غلظت بیش از حد مایع حاوی گلوکز باعث ایجاد اسهال خواهد شد . 
استفاده از محلول اکلترولیت و مولتی ویتامین 
جوجه پس از خروج از تخم در معرض انواع عوامل استرس زای موقت یا دائم قرار میگیرد استرس تاثیر فراوانی بر متابولیسم ، سیستم ایمنی و سلامتی طیور دارد افزایش فشار خون ، انقباضات خفیف و مداوم ماهیچه ای ، افزایش تعداد تنفس و ضربان قلب و حساسیت عصبی تغییر در سیستم گردش خون ، کاهش مصرف دان و کاهش رشد ازعوارض استرس در جوجه ها می باشند علاوه بر این با بروز استرس ، دستگاه لمفاوی طیور تحت تاثیر قرار گرفته تحلیل می رود و جوجه ها پاسخ مناسبی به واکسیناسیون نخواهند داد استرس به از دست رفتن وزن بدن کاهش جذب مواد مغذی از بخش انتهایی روده کوچک افزایش ذخیره چربی و کاهش ذخیره پروتئین ، کاهش تولیدپادتن و تعداد سلول های لمفاوی منجر می گردد حال چگونه میتوان استرس راکاهش داد تحقیقات نشان داده است که استفاده از محلول الکترولیت و مولتی ویتامین در آب آشامیدنی جوجه هایی که درمعرض استرس حمل نقل و حرارتی بودند باعث بهبود عملکرد و کاهش تنش های حاصل از استرس می شود.
ویتامین D3 موجود دراین محلول درتنظیم عمل سلول های ایمنی بدن نقش مهمی را ایفا می کند علاوه بر این وجود ویتامین D3 به معدنی شدن واستحکام استخوان نیز کمک بزرگی خواهد نمود ویتامین E جهت رشد جوجه ها به ویژه برای به حداکثر رسیدن واکنش ایمنی بدن مفید است در خصوص ویتامین K و احتمال کمبود آن اضافه کردن این ویتامین در این دوره به ویژه در روزهای اولیه پرورش می تواند سودمند باشد در این مقطع هنوز جمعیت میکروارگانیسم های روده توسعه نیافته بنابراین جوجه ها به ویتامین K کمی دسترسی دارند اضافه کردن این ویتامین علاوه بر تقویت سیستم ایمنی بر تکامل بافت استخوانی نیز موثر می باشد تجویز ویتامین C در آب آشامیدنی جوجه هایی که تحت شرایط استرس حمل و نقل استرس حرارتی و یا بیماری قرار گرفته اند مفید واقع خواهد شد زیرا در این شرایط نیاز متابولیسمی به ویتامین C افزایش یافته در عین حال باعث بالا بردن مقاومت سیستم ایمنی بدن می گردد. نتایج تحقیقات صورت گرفته نشان داد که در جوجه های در معرض استرس شدید حمل و نقل میزان اسید آسکوربیک غده فوق کلیوی درعرض 10 دقیقه تخلیه شده و کاهش شدید اسید آسکوربیک در انها دیده می شود اضافه نمودن مکمل ویتامین اسید آسکوربیک به آب آشامیدنی باعث ذخیره مجدد آن در غده فوق کلیوی می گردد. الکترولیت ها از نظر تغذیه و فیزیولوژی جایگاه خاصی دارند وعلت آن وجود انواع ذرات یونی در مایعات مختلف بدن پلاسما ، مایع درون سلولی ، مایع بین بافتی ، ادرار و ... می باشد به منظور کاهش اثرات ناشی از استرس حمل ونقل اضافه کردن الکترولیت ها به آب آشامیدنی مفید خواهد بود . الکترولیت ها می توانند به طور معنی داری ، PH خون ، فشار Co2 و HCO را در طیور تغییر دهند و در صورت اختلال در تعادل اسید وباز می توان با استفاده از الکترولیت های مایع این اختلالات را بر طرف کرد نقش الکترولیت ها را می توان به صورت زیر خلاصه کرد : 
تنظیم فشار اسمزی و تعادل اسید و باز ، انتقال امواج عصبی ، کمک به جذب منوساکاریدها ، اسیدهای آمینه و نمک های صفراوی ، شرکت در سیستم انتقالی سلولی و شرکت در سیستم های هورمونی .
نتیجه گیری 
تاخیر در دسترسی کامل به آب و دان ، بر وزن و عملکرد آینده جوجه ها ، تاثیر دارد . استفاده از جیره آغازین استاندارد متناسب با نیازهای جوجه از روز اول پرورش همراه با ترکیبات حمایتی ( آب شکر ، مولتی ویتامین و الکترولیت ) نقش مهمی در دستیابی به نتایج مطلوب خواهد داشت .

+ نوشته شده توسط امیر مرادی در چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۹۴ و ساعت 21:32 |
تعیین کیفیت جوجه یک روزه امری ساده نیست و به طوری که بعضی از تولیدکنندگان بزرگ جوجه یک روزه در دنیا با در نظرگرفتن عوامل زیاد و جای دادن آنها در جداول مخصوص که به هر جدول نمره ایی تعلق می گیرد کیفیت جوجه یکروزه را تعیین می کنند ولی با در نظرگرفتن ده نشانی ذیل در بیشتر موارد می توان اختلاف جوجه خوب و بد را تعیین کرد : 

1.جوجه هایی که از یک گله مادر ایجاد شده و در مرغداری های مختلف و تحت شرایط متفاوت مدیریتی در هفت روز اول تلفات زیاد غیرعادی داشته باشند ( لطفا" توجه شود که تلفات غیرعادی در یک مرغداری نمی تواند ملاک تعیین کیفیت جوجه قرار گیرد ). 
2.وجود تعداد زیادی جوجه با علائم بسته نشدن کامل ناف و تورم آن. 
3.وجود تعداد زیادی جوجه ضعیف ، وازد و جوجه هایی که قادر به خوردن دان و آشامیدن آب نیستند. 
4.وجود تعداد زیادی جوجه در گله با علائم تنفسی و دهان زدن. 
5.وجود تورم در مفاصل تعداد زیادی جوجه. 
6.وجود جوجه هایی با چسبندگی در مقعد به تعداد زیاد. 
7.وجود تعداد زیادی جوجه با علامت کاهش آب و از دست دادن آب بدن. 
8.وجود تعداد زیادی جوجه رشد نکرده در روزهای اول پرورش گله. 
9.بروز تلفات غیرعادی بدنبال واکسیناسیون روز اول در جوجه کشی. 
10.بروز تلفات غیرعادی بدنبال مصرف واکسن های نیوکاسل و برونشیت در یک روزگی داخل جعبه در مرغداری. 
در موردهای نهم و دهم باین امر لازم است توجه شود که واکنش شدید و تلفات زیاد در جوجه های کاملا" سالم نیز ممکن است بروز کند. 
نوع و دوز واکسن ، روشی که واکسن مصرف شده و پائین بودن تیتر مادری بر علیه این بیماریها می توانند در تلفات ناشی از واکسیناسیون روز اول دخالت داشته باشند.

+ نوشته شده توسط امیر مرادی در چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۹۴ و ساعت 21:29 |
- اولین اقدام برای انجام یک برنامه امنیت زیستی جامع ، انتخاب مکان مناسب می باشد . ساختمان ها و تاسیسات پرورش طیور باید در زمین هایی احداث شوند که دارای استحکام لازم و شیب مناسب بوده و نسبت به زمین های اطراف مرتفع تر باشند تا آب برف و باران به آنها نفوذ نکرده ودر مسیر آبهای جاری قرار نگیرند . 
- ساختمان مرغداری باید در منطقه ایی عاری از آلودگی های محیطی ساخته شود و از نزدیک ترین مزارع پرورش طیور و صنایع مرتبط با آن (کارخانجات تولید خوراک طیور ، کشتارگاه ها ، کارخانجات جوجه کشی و ... ) براساس ضوابط سازمان دامپزشکی فاصله داشته باشد و در مسیر واحدهای مرتبط با صنعت طیور نیز قرار نگیرد . 
- با توجه به تنوع آب و هوایی و شرایط اقلیمی و جوی هر منطقه ، ساختمان ها و تاسیسات محل پرورش طوری طراحی و احداث شوند که با شرایط آب و هوایی خاص آن منطقه سازگار باشند . 
- بهتر است از مصالح ساختمانی مانند چوب و موادی که امکان ضد عفونی آنها مقدور نیست استفاده نشود و درزها و شکاف های سالن به طور کامل مسدود و لایه های داخلی ساختمان نفوذ ناپذیر شوند تا حشرات و جوندگان امکان ورود به سالن را نداشته باشند .
- کف سالن طوری طراحی و ساخته شود که بتوان به راحتی فضولات و آب را از آن خارج کرد ، از آنجائیکه کف های خاکی را نمی توان به طور موثر پاکسازی و ضدعفونی نمود و از نظر جوندگان و امنیت بهداشتی مخاطره آمیز هستند ، بنابراین باید از کف های محکم ( کف سیمانی و.... ) استفاده نمود . 
- سطوح داخلی و خارجی کلیه سالنها باید قابل شستشو و ضدعفونی بوده و همچنین بین سالنها و اطراف آنها از مصالح محکم وغیر قابل نفوذ ( آسفالت ، سیمان و ...) استفاده شود بطوریکه قابل شستشو و ضد عفونی و شعله دادن باشند .
- سالن های منطقه تا حد امکان در مناطق آرام قرار گیرند تا از بروز استرس ناشی از سروصدا جلوگیری شود.
- طول سالن ها در جهت باد قرار گیرد تا از کوران هوا جلوگیری و باعث تهویه مناسب و ممانعت از فشار باد بر سالنها گردد .
- جهت سالن ها در مناطق سردسیر باید جنوبی یا غربی و در منطقه های گرمسیر شمالی یا شرقی باشد .
- درب های ساختمان محل پرورش باید به طرف خارج باز شده و سطوح جلویی دربها با بتون پوشیده شده و شیب مختصری به طرف خارج سالن داشته باشند .
- برای هر سالن اتاق سرویس جهت جلوگیری از ورود مسیر هوای بیرون ، نصب مخزن جهت آب دارویی و اقدامات کنترلی گله و سایر تجهیزات در محل مناسب در نظر گرفته شود .
- در حد امکان سعی شود که درب ورودی بعضی از تاسیسات مانند انبار دان ، تانکر ذخیره سوخت، انبار پوشال و ... در قسمت بیرون محوطه مزرعه ( جوار حصار) تاسیس شود تا از ورود ماشین های حمل دان و سوخت و... به طور مستقیم به مرغداری جلوگیری شود.
- از کاشت درخت در جوار سالن ها به جهت ممانعت از لانه گزینی و تجمع پرندگان پرهیز شود ، برای این منظور باید درخت کاری در اطراف حصار مزرعه با فاصله مناسب از سالنها به صورت چند ردیفی یا چند لایه صورت گیرد . 
- ساختمان های اداری و مسکونی در مدخل مزرعه احداث شوند .
- حوضچه ضدعفونی با ابعاد و عمق مناسب و همچنین اتاق گاز یا محلی برای غوطه ور کردن وسایل جهت ضدعفونی،در مدخل ورودی مزرعه تعبیه گردد . 
- محوطه مرغداری باید فاقد نکات کور و غیر قابل کنترل باشد و هیچگونه تاسیسات اضافی و مستعمل در محوطه دیده نشود .
- کانال دفع آبهای زائد ( به عمق 50 سانتیمتر ) با شیب مناسب در محوطه مرغداری احداث شود و مسیر هدایت آن باید دارای پوشش مناسب و قابل کنترل باشد . 
- کوره لاشه سوز و چاه تلفات با فاصله لازم از منابع آب و شبکه آبرسانی و با در نظر گرفتن جهت وزش باد ، در دورترین نقطه از سالن ها احداث شده و در دسترس حیوانات نباشند . 
- واحد مرغداری باید دارای منابع سوخت کافی و با ظرفیت مناسب باشد، همچنین فاصله لازم بین منابع تامین سوخت و آب مصرفی مرغداری به منظور جلوگیری از نشت مواد سوختی به شبکه آبرسانی ، رعایت شود .
- مرغداری باید دارای شبکه برق رسانی کافی جهت سالنها و سایر تاسیسات بوده و مسیرهای سیم کشی برق نیز عایق بندی شده باشند ، ضمنا وجود موتور برق اضطراری نیز ضروری است . 
- اطاق کالبد گشایی به تناسب ظرفیت هر مزرعه درمکان مناسب و نزدیک به محل دفع تلفات تاسیس شده و قابل شستشو و ضد عفونی باشد.
- با تعبیه حصار اطراف مزرعه از ورود حیوانات و افراد متفرقه جلوگیری شود .
- احداث پارکینگ در خارج از محوطه مرغداری به منظور جلوگیری از ورود خودروهای متفرقه ضروری است . 
به طور کلی ساختمان ها و تاسیات محل پرورش طیور گوشتی باید طوری احداث شوند که به راحتی شستشو، ضد عفونی ، تهویه و نوردهی مناسب و ... صورت گیرد . 
قبل از ورود وسایل نقلیه ضروری ( ماشین مخصوص حمل جوجه ، ماشین حمل مواد خوراک طیور و ... ) باید ابتدا به وسیله آب فشار قوی شستشو و سپس ضدعفونی گردند . 
نکته قابل توجه این که ضدعفونی زمانی موثر است که قبل از آن سطوح وسابل به خوبی باآب شستشو و تمیز شوند و سپس با توجه به شرایط آلودگی منطقه ، نوع و دز مناسب، ازماده ضدعفونی استفاده شود.
- باید برای همه پرسنل مزرعه و بازدیدکنندگان کلاه ، لباس ، چکمه و ماسک تمیز و ضدعفونی شده جهت استفاده در داخل سالنها فراهم باشد .
- کلیه کارگران مرغداری باید دارای کارت بهداشتی از شبکه بهداشت و درمان باشند .
- بهترین روش قرنطینه ، دوش گرفتن همراه با تعویض لباس و کفش در بدو ورود به مزرعه می باشد . در محل قرنطینه حتما باید دو قسمت که اصطلاحا آنها را آلوده ( قبل از دوش گرفتن و تعویض لباس و کفش ) و غیر آلوده ( بعد از دوش گرفتن و تعویض لباس وکفش ) می نامند وجود داشته و این دو قسمت باید به نحو مشخصی کاملا از هم جدا باشند .
- نکته اساسی ، آموزش صحیح در مورد اهمیت روزافزون برنامه های امنیت زیستی به افراد مرتبط با صنعت طیور می باشد . مدیریت مرغداری باید تلاش نماید تا اطلاعات و نکات مدیریتی کاربردی را به زبانی ساده و قابل فهم به تمامی پرسنل در رده های مختلف انتقال دهد 
- تعداد بازدیدکنندگان و افراد دیگری که به هر دلیل وارد مزرعه می شوند محدود باشد و همچنین قبل از ورود به سالن ها باید کفش و لباس های خود را تعویض نموده و استحمام کنند و تمیز نگه داشتن محل استحمام و شستشوی لباس ها و چکمه های استفاده شده امری لازم و ضروری است . 
- مسیرهای رفت و برگشت پرسنل در داخل مزرعه تعیین گردیده و به طور مرتب ضدعفونی ( آهک پاشی و ...) شود .
- جهت بازدید از سالن ها یک طرفه باشد یعنی از سالن حاوی طیور جوان تر به طرف سالن طیور مسن تر یا از طرف گله سالم به سمت گله ایی که احتمال بیماری در آن وجود دارد صورت گیرد . 
- همیشه بازدید از واحدهای مختلف مرتبط با صنعت طیور ( جوجه کشی ، مزارع مرغ مادر ، تخمگذار ، گوشتی و کشتارگاهها ) باید بر اساس یک نظم منطقی صورت گیرد ، به عنوان مثال هیچوقت نباید بعد از بازدید از یک کشتارگاه وارد مزرعه پرورش طیور شد . 
- از رفت و آمد پرسنل مرغداری به سایر واحدهای پرورش طیور جدا جلوگیری شود . 
- از نگهداری و پرورش هر گونه پرنده ( کبوتر ، پرندگان زینتی و ...) و حیوانات خانگی توسط کارگران در محوطه مرغداری جلوگیری شود .
- حد الامکان سعی شود که پرسنل فارم در واحد پرورش از مصرف فراورده های طیور ( تخم مرغ و ...) به عنوان غذای مصرفی جهت جلوگیری از انتقال عوامل بیماریزا خودداری کنند . 
- امکان شستشوی دست و صورت در هر منطقه ایی که کارگران کار می کنند وجود داشته باشد . 
- برای قسمت های مختلف مزرعه از رنگ های مختلف لباس ، چکمه و کلاه استفاده شود ( به عنوان مثال پرسنل سالن از یک رنگ خاص و دیگر قسمت ها از رنگ های دیگر اسفاده نمایند ).
- آب مصرفی طیور از نظر فیزیکی و شیمیایی و بالا بودن بیش از حد سختی و یا مواد جامد محلول در آب مورد آزمایش قرار گیرد. 
- شبکه آب رسانی مرغداری باید به خوبی قابل کنترل ، لایروبی ، شستشو و ضدعفونی بوده و هیچگونه نفوذی از قسمتهای مختلف به ویژه فاضلاب به داخل آن صورت نگیرد و همچنین باید به نحوی مورد استفاده قرار گیرد که آب نشت نداشته و بر روی بستر نریزد . 
- مخزن اصلی آب مصرفی طیور باید کاملا تمیز و دور از دسترس پرندگان و حیوانات باشد وهمچنین درمعرض گرما یا سرمای مستقیم قرار نگیرد . 
- در سیستم آبرسانی مرغداری کنتور تعبیه شود تا به راحتی مصرف آب ثبت و بررسی شود ، اطلاع دقیق از میزان آب مصرفی معیار مناسبی برای محک زدن وضعیت سلامت گله ، آب وهوای سالن و تغذیه طیور می باشد . 
- انبار محل نگهداری دان مصرفی طیور عاری از هر گونه آلودگی و کاملا خشک بوده، دیوارها و کف آن از مصالح محکم و غیر قابل نفوذ ساخته شوند تا جوندگان و حیوانات موذی راهی برای ورود به انبار نداشته باشند . 
- تورهای فلزی مشبک بر روی پنجره ها و دریچه های نورگیر انبار دان نصب شوند تا از ورود پرندگان به انبار جلوگیری به عمل آید.
- کیسه های حاوی مواد خوراک ( دان آماده ، کنسانتره ، مکمل ها و ... ) باید روی پالت قرار داده شوند و همچنین نظافت و بهداشت دیوارها ، کف پالت های انبار دان به طور مرتب و اصولی صورت گیرد .
- اقلام اولیه دان ( ذرت ، کنجاله سویا ، گندم و ... ) از مراکز معتبر و شناخته شده که اقلام خوراک کاملا سالم و عاری از آلودگی تهیه می نمایند خریداری شوند و تنظیم جیره غذایی می بایست با توجه به کیفیت مواد اولیه خوراک صورت گیرد. 
- برای جلوگیری از شکل گیری مایکو توکسین ها در دان بایستی آنها را در شرایط مناسب از نظر دما و رطوبت نگهداری واز نفوذ حشرات به آن جلوگیری شود.
- از دان اضافه سایر واحد ها به هیچ وجه برای مصرف طیور استفاده نشود .
- نمونه گیری و آزمایش مواد اولیه خوراک و دان مصرفی باید طبق برنامه مدون انجام شود زیرا جهت سلامت و رشد پرندگان تامین خوراک عاری از آلودگی امری ضروری است .
- سعی شود که از کیسه های دان مصرف شده جهت بسته بندی مجدد خوراک طیور استفاده نشود .
- خوراک گله باید به صورت تازه تهیه شده و جیره آن متعادل باشد ، بنابر این دان آماده جهت استفاده بیش از یک هفته در انبار دان نگهداری نشود . 
- از اقدامات ضروری در تغذیه طیور ، ثبت اطلاعات مربوط به مصرف دان ( از طریق وزن کردن دان مصرفی ) میباشد .
- به عنوان یک قاعده کلی پایین آمدن اشتها در گله که نتیجه کاهش مصرف دان می باشد به عواملی مانند بروز بیماری ، ضعف مدیریت ، تغذیه نامطلوب از نظر کمی و کیفی ، عدم کنترل مناسب عوامل محیطی و ... بستگی دارد . 
- در واحد پرورش طیور از دانخوری وآبخوری های کاملا بهداشتی و مناسب ، قابل شستشو و ضدعفونی و با توجه به تناسب ظرفیت گله استفاده شود .
- در سالنهای پرورش جهت طراحی سیستم تهویه موارد زیر به عنوان نکات لازم پیشنهاد می گردد : 
1- میزان هوای لازم بر اساس بالاترین میزان وزن زنده پایان دوره ، حداکثر گرمای محیط و وضعیت رطوبت سالن می بایست در نظر گرفته شود تا هوای مورد نیاز تامین گردد .
2- ورود هوا به نحوی تنظیم شود که از ایجاد کوران هوا در سالن جلوگیری به عمل آید . 
3- سیستمهای تهویه با توجه به شرایط آب و هوایی منطقه توسط کارشناسان ذیربط طراحی گردد .
4- سیستم خنک کننده برحسب شرایط جغرافیایی باید به نحوی تنظیم شود که در گرمترین فصل سال دمای هوای داخل سالن را کاهش داده به نحوی که از تنفس دهانی ( anting P ) جوجه ها جلوگیری به عمل آید .
5- به منظور جلوگیری از پخش هوای داخل به محیط اطراف خارج سالن، کانال فلزی ( داکت ) بر روی هواکش ها نصب شود و همچنین در زیر محل خروجی هوا حوضچه های مناسب حاوی آب جهت جلوگیری از پخش گرد و غبار تعبیه گردد.
- سالنهای پرورش ، محیط اطراف آنها و همه تجهیزات قبل از ورود جوجه ها باید کاملا تمیز و عاری از آلودگی باشند و هر گونه موارد مستعمل آلوده دوره پرورش قبلی و فاقد کارآیی معدوم و سوزانده شوند .
- بستر تهیه شده باید فاقد رطوبت ، نرم و عاری از عوامل بیماریزا ( خصوصا عوامل قارچی ) بوده که منجر به نقص و ایجاد ضایعه در اندام ها و قسمت های مختلف بدن طیور نشود . 
- بستر در اثر عوامل مختلفی خیس و اصطلاحا کلوخه می شود که از جمله می توان به موارد تعداد بیش ا ز حد پرنده در واحد سطح ، متعادل نبودن درجه حرارت، تهویه، رطوبت سالن وبرخی از بیماریها مانند کوکسیدیوز و گامبورو اشاره کرد. 
- خیس بودن بستر زمینه بروز کلی باسیلوز ، آنتریت ، مشکلات اندام های حرکتی وافت کیفیت لاشه را فراهم می آورد که با اصلاح سیستم تهویه و گرمایش و بهم زد ن یا تعویض بسترهای خیس و کلوخه شده می توان از بروز وضعیت فوق جلوگیری نمود .
- جوجه ها ی خریداری شده باید کاملا سالم و عاری از عوامل بیماریزای عفونی: مایکوپلاسما گالیسپتیکوم ( MG ) و مایکوپلاسما سینوویه ( MS ) و عوامل بیماریزای مزمن تنفسی : سالمونلا پلوروم ( SP) و سالمونلا گالیناروم ( SG ) همچنین دارای تیتر آنتی بادی مادری (آنفلوانزا، نیوکاسل و...) مناسب باشند .
- جوجه ها باید با ماشین مخصوص حمل جوجه یکروزه وبا رعایت ضوابط بهداشتی به مزرعه منتقل شوند . 
- تعداد پرنده ها در واحد سطح با توجه به امکانات پرورش بیشتر از حد استاندارد نباشد . 
- برای حفظ موزین بهداشتی در هر نوع واحد مرغداری بهترین روش پرورش گله استفاد از روش یک سنی است ، همچنین باید انتخاب جوجه ها از یک گله مادر واز یک نژاد صورت گیرد . 
- استفاده از کارت اطلاعات پرورشی جهت هر گله و به طور مجزا برای هر سالن توصیه می شود ( این کارت باید حاوی عنوان های تعداد جوجه ریزی ، تاریخ جوجه ریزی ، نژاد و وزن جوجه یکروزه، تلفات روزانه ، واکسیناسیون ، مقداردان مصرفی روزانه ، داروی مصرفی و کلیه مسائل مدیریتی باشد ) . 
- مهمترین برنامه امنیت زیستی اجرای برنامه کامل واکسیناسیون است که باید بر اساس آلودگی منطقه ، نوع واکسن، انتخاب و طبق برنامه و بدون تاخیر انجام گردد . 
- هیچگاه نباید طیور را در مواقع بروز استرس همچون نوک چینی، نقل و انتقال ، درجه حرارت بالا و...واکسینه کرد. واکسیناسیون باید در طیور سالم و عاری از بیماری انجام شود .
- قبل از واکسیناسیون به مشخصات واکسن از جمله کارخانه سازنده ، شماره سریال ، تاریخ خاتمه اعتبار واکسن و نحوه مصرف آن توجه نموده و باید از دستورالعمل کارخانه سازنده در مورد نحوه نگهداری ، آماده سازی و مصرف واکسن تبعیت نمود .
- واکسن ها از کارخانه های سازنده واکسن معتبر و شناخته شده تهیه و با شرایط مناسب ، حمل و براساس توصیه شرکت سازنده واکسن نگهداری شوند .
- کلیه مراحل واکسیناسیون زیر نظر دامپزشک مزرعه انجام شده و واکسن ها به مقدار کافی ( دز مناسب ) مورد استفاده طیور قرار گیرند .
- نمونه گیری خون و انجام تست های مربوط به آن می تواند نتایج واکسیناسیون و همچنین وجود بیماری در گله را به خوبی نشان دهد . 
- بین دو واکسیناسیون بایستی حتی المقدور فاصله ایی در نظر گرفته شود تا استرس ناشی از واکسن قبلی برطرف شده ودر روند ایمنی زایی اختلال بوجود نیاید .
- در مواقع تجویز واکسیناسیون از طریق آب آشامیدنی از ظروف فلزی در تهیه محلول واکسن استفاده نشود و آب مصرفی باید عاری از کلر، دارو و هر نوع ماده شیمیایی دیگری باشد .
- بعد از انجام واکسیناسیون ، بایستی به دقت تمامی وسائل و تجهیزات استفاده شده با آب جوش شستشو و ضدعفونی شوند و وسائل غیر قابل مصرف از جمله شیشه های واکسن باید جمع آوری و سریعا معدوم شوند .
- مقدار دز ، تاریخ خاتمه اعتبار و طریقه مصرف دارو و شرایط نگهداری آن بر طبق توصیه کارخانه سازنده آن باشد و از مصرف خودسرانه و بی رویه داروها خصوصا آنتی بیوتیک ها بدون انجام کشت و تست آنتی بیوگرام پرهیز شود . 
- میزان تلفات گله به دقت تحت نظر باشد وحتما باید آمار و ارقام مربوط به آن برای هر سالن به طور جداگانه ثبت شود .
- تلفات را باید در ابتدای روز وهر چه سریعتر قبل از گندیدگی لاشه ها ، تجمع مگس و وقوع کانی بالیسم جمع آوری نمود.
- از بین بردن تلفات به روشی انجام شود که ضمن جلوگیری از آلودگیهای محیطی از انتقال آلودگی به سایر مرغداری ها جلوگیری گردد . 
- حمل مرغ زنده به کشتارگاه باید در شرایط مناسب ( زمان بارگیری ، شرایط حمل ، استفاده از کامیون های دارای قفس ضدعفونی شده و ...) صورت گیرد . 
- در بین دو دوره پرورش جهت از بین بردن سیکل بیماریزایی عوامل بیماریزا فاصله زمانی در نظر گرفته شود ( با توجه به شرایط آلودگی منطقه حداقل 15 روز ) .
- کود حاصل از مرغداری در داخل مزرعه و یا در مزارع هم مرز مرغداری پخش و انبار نگردد و با شرایط مناسب حمل شود ( با ماشینهای مخصوص حمل کود و با پوشش مناسب، جهت جلوگیری از ریخت و پاش در منطقه ) . 
- حشرات و جوندگان عامل مهمی برای انتشار بیماری محسوب می شوند ، قبل از تکثیر در مرغداری باید ازطریق سمپاشی ، طعمه گذاری و ... از بین بروند. 
- پاکسازی ، شستشو و ضدعفونی صحیح سالنها از اساسی ترین اصول برنامه امنیت زیستی منسجم بوده و تضمین کننده موفقیت در پرورش خواهند بود . 
- تجهیزات جهت آماده سازی و شستشوی سالن ها از قبیل دستگاه سمپاش ، شعله افکن و ... در واحدهای پرورش طیور موجود باشد و همچنین وسایل مرغداری باید از انواعی باشد که متناسب با استانداردهای فنی و بهداشتی بوده و به راحتی قابل حمل و نقل ، شستشو و ضدعفونی باشند . 
- توصیه می شود که یک تست باکتریولوژیکی صورت گیرد تا بتوان بهترین نوع ترکیب ضدعفونی را با توجه به آلودگی منطقه تعیین نمود .
- برای جلوگیری از مقاومت میکروارگانیسم ها برضد مواد ضدعفونی کننده باید بعد از هر دوره زمانی ، مواد ضد عفونی کننده تعویض شوند 
امنیت زیستی یک برنامه مدون بوده که باید به طور کامل انجام و کنترل گردد ، این برنامه شرایطی را فراهم می آورد تا عوامل بیماریزا وارد مزرعه پرورشی نشده ویا در صورت حضوراین عوامل در محیط سالن پرورش موجب حذف و یا به حداقل رساندن آنها به یک سطح نسبتا و یا کلا بی خطر گردد .
لازم به ذکر است یکی از اساسی ترین اصول در هر برنامه امنیت زیستی ، انعطاف پذیری و قابلیت اجرایی آن می باشد. یعنی طراحی همگام با آخرین پیشرفت های علمی که بتوان به طور صد در صد از آن تبعیت نمود ، این برنامه ها باید منطقی بوده و تمامی افراد فارم در هر رده پرسنلی قادر به درک آن باشند .
اجرای صحیح موارد امنیت زیستی اهمیت بسیار زیادی در فراهم آوردن شرایط مناسب برای بروز حداکثر توان بالقوه ژنتیکی گله های طیور دارد، بنابراین برنامه های امنیت زیستی را نباید به عنوان یک هزینه غیر ضروری تلقی نمود بلکه این برنامه ها پایه و اصول یک سرمایه گذاری مطمئن و دراز مدت برای تامین آینده ایی روشن و سود آور می باشند.

+ نوشته شده توسط امیر مرادی در چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۹۴ و ساعت 21:26 |

Necrotic enteritis متداول بوده اما از لحاظ مالی، نابودگرترین بیماری باکتریایی در دستۀ مرغ های گوشتی می باشد . این بیماری توسط باکتری های غیرهوازی گرم clostridium perfringens، ایجاد می شود که در خاک، زباله و غبار و گاهی اوقات در روده پرندگان سالم مشاهده می شود. تدابیر پیشگیرانه به کاهش اثرات این بیماری کمک می کند.

Necrotic enteritis (NE) یک بیماری چند فاکتوری پیچیده با فاکتورهای نامشخص بسیاری است که روی وقوع آن اثر می گذارد . NE اغلب در مزارع رخ می دهد جایی که آنتی بیوتیک ها به عنوان تقویت کننده رشد استفاده نمی شود و عفونت های Coccidial کنترل نمی شوند، روند دامپروری دقیق نیست و رژیم ها براساس غلات ویسکوز با منابع پروتئین حیوانی است .

این بیماری عمدتاً روی مرغ های گوشتی (5-2 هفته ای) و بوقلمون (12-7 هفته ای) که در بستر کاه بزرگ شده اند اثر می گذارد اما می تواند روی مرغ های تخمگذاری که در قفس رشد و پرورش می یابند نیزاثر گذارد. اغلب تنها علامت Necrotic enteritis در دسته طیور، افزایش ناگهانی مرگ و میر است. پرندگان مبتلا به افسردگی، پرهای سیخ شده و اسهال مشاهده می شوند. کاهش میزان رشد و راندمان خوراک پرنده ها در روز 35 به خاطر صدمه به روده و کاهش هضم و جذب غذا قابل توجه است. آسیب و ضایعه عمدتاً در روده کوچک مشاهده می شود که متورم، حساس و آسیب پذیر شده و حاوی مایع قهوه ای بدبویی است. بیماری 10-5 روز در این گروه وجود دارد و مرگ و میر تا 50 درصد افزایش می یابد.

 

یک باکتری همیشه حاضر:

Necrotic enteritis توسط باکتری غیرهوازی گرم مثبت، Clostridium perfirngensایجاد می شود. پنج نوع C.Perfringens وجود دارد. (E,D,C,B,A) که چند سم (آلفا، بتا، اپسیلون، ایوتا و CPE) تولید می کند . سم آلفا آنزیمی تولید می کند (فسفولیپلاز C) که تصور می شود در وقوع NE نقش مهمی دارد. بررسی جدید نشان داده که یک مورد ایزوله که سم آلفا تولید نمی کند نیز باعث بیماری می شود. C.Perfringens یک باکتری همیشه موجود است که در خاک، غبار، مدفوع، خوراک ، کاه مورد استفاده ماکیان همیشه مشاهده می شود و معمولاً ساکن روده جوجه های سالم هم می باشد. enterotoxemiaکه منجر به بیماری بالینی می شود اغلب به دنبال تغییر میکروفلور روده ای یا از شرایطی رخ می دهد که باعث صدمه به مخاط روده می شود (مثلاً Coccidiosis،Mycotoxicosis، Salmonelosis، Asearid larvae). سطوح بالایی رژیم غذایی محصولات فرعی حیوانی (مثلاً غذای ماهی)، گندم، جو، جوی دو سر یا چاودار، پرندگان را مستعد این بیماری می سازد. این محصولات حاوی سطح بالای فیبر حلال غیرقابل هضم هستند که ویسکوز گوارش را افزایش می دهد و سرعت عبور گوارش را کاهش می دهد و قابلیت هضم مواد غذایی را کاهش می دهد. محیط زیست بسیار ویسکوز روده ای، تکثیر Faculative anaerobesمثل Cocci گرم مثبت و entero bacteria را افزایش می دهد.

مهارNecrotic Enteritis :

وقوعNE اغلب با شیوع عفونت Coccidial همراه است. عفونت Coccidial به شیارهای روده ای صدمه می زند و باعث می شود دل و روده مستعد عفونت های دیگر از جملهC.perfringens شود.

افزودن ترکیبات anticoccidial ، در جلوگیری از صدمه Coccidial که منجر به Necrotic enteritis می شود، مفید است.

استفاده از پروبیوتیک ها یا کشت های انحصاری رقابتی کند (احتمالاً با جلوگیری از تکثیرC.perfringen) ازNecrotic enteritis جلوگیری و به درمان آن کمک می کند. گنجاندن آنتی بیوتیک هایی مثلBacitracin وAvilamycin در خوراک ، از شیوعNE به صورت مؤثری جلوگیری کرد. اگر آنتی بیوتیک ها در خوراک مصرف نشوند، روند مدیریت بهداشت سخت مزرعه، کنترل خوب آب و هوای مرغداری یا انتخاب مفید مواد متشکله خوراک برای تشکیل رژیم غذایی همگی در حفظ راندمان تولید تأثیرگذار است. در اروپا، جایی که آنتی بیوتیک ها از خوراک جدا می شوند، ionophorous anticoccidialاستفاده می شود تا NE مهار شود.

تحقیق مداوم:

به دنبال کشف این امر که سم آلفا عامل اصلی بیماری NE نیست توسط دانشجوی PhD استرالیا آنتونی کیبرن، محققان لابراتوار "سلامت حیوان" استرالیا، صنایع دام CSIRO،NetB را ثبت انحصاری کردند، سمی که اعتقاد داشتند عامل بیماری است. تیم تحقیق، سم جدید را شناسایی کرد و حالا روی آن کار می کند که چگونه استفاده شود تا اولین واکسن های واقعی مؤثر علیه NE ایجاد شوند. همچنین دکتر رابرت سویک از دانشگاه نیوانگلند NSWاسترالیا، میزان تأثیر Actigen در کنترل NEرا بررسی کرد. وی یافته هایش را با محققان کالج در اجلاس بین المللی علمی ماکیان که قبل از نمایشگاه بین المللی ماکیان در آتلانتا برگزار می شد ، در میان گذاشت . دکتر سویک گفت که این محصول مخمری، به اندازه Bacitracin Zinc (ZB) و Salinomycin در جلوگیری از افت عملکردCoccidios.s مؤثر است.

سارا جانسون از Amlan Internationalو ورنون هیلز از ایالات متحده اثرات (NE) nectrotic enteritis و (AFL) aflatoxin را در رشد عملکرد، صدمه به بافت و مرگ و میر در مرغ های گوشتی جوان بررسی کردند. به جای استفاده از آنتی بیوتیک های رایج، او فراورده هایی ساخته شده از خاک رس به پرندگان می داد که مبتلا به NE و NE+AFL B1بودند. همانطور که انتظار می رفت، ترکیب NEوAFL واکنش منفی زیادی نشان دادند اما افزودن رس به خوراک در مقایسه با پرندگان بدون مشکل، جذب و بازدهی خوراک را افزایش می داد. افزودن دومین محصول انحصاری از خاک رس پیشرفت های مساوی با پرندگان درمان شده با virginiamycinرا نشان داد. در پایان جانسون بیان کرد که تغذیه با محصولات رسی به خصوص به هنگام بروز مشکل NE+AFL، عملکرد را بهتر می کند.

در سخنرانی دوم خود در اجلاس بین المللی علمی ماکیان، جانسون اظهار کرد که تهیه و عرضۀVirginiamycin تبدیل خوراک را بهتر کرده و محصول را تا سطح خاصی می رساند و باعث افزایش پیش بینی نشده، بافت آسیب دیده در پرندگان بیمار و غیر بیمار می شود. او واکنش آشکارای بین aflatoxin و Necrotic enteritisرا ذکر کرد که منجر به کاهش عملکرد مرغ های گوشتی می شود.

+ نوشته شده توسط امیر مرادی در چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۹۴ و ساعت 21:24 |

جوجه هاي يكروزه به علت اينكه پيوسته آب بدن خود را از دست مي دهند، سريعاً دهيدراته مي شود. اين حالت حتي در هچري، اتاق انبار و يا در حين جابجايي طولاني مدت هم رخ مي دهد. معمولاً براي كاهش خطر دهيدراتاسيون، افزايش رطوبت نسبي در مدت انبار يا انتقال جوجه هاي يكروزه توصيه مي شود اما اين روش در عمل مناسب نيست.

 دماي مطلوب بدن جوجه يكروزه حدود °C 40.5-40 مي باشد. در اين دما جوجه احساس راحتي مي كند و بدنبال آب و غذا مي رود. اما تغيير دماي بدن از اين حد نرمال (بالا يا پايين) موجب ناراحتي و سستي پرنده مي شود. پرندگان توانايي محدودي در كنترل و تنظيم دماي بدن خود دارند، بويژه وقتي سن آنها پايين باشد. پرندگان در سنين بالاتر با استفاده از انرژي غذا بدن خود را گرم نگه مي دارند. اما، جوجه هاي يكروزه با ازدحام در يك گوشه سالن از اتلاف حرارت بدن خود جلوگيري مي نمايند كه در اين حالت به آب و غذا دسترسي نخواهند داشت.

وقتي پرنده مسن يا جوجه يكروزه احساس گرما بكند، نخست بالهاي خود را تكان مي دهد تا حرارت بدن خود را كنترل بكند. اگر اين عمل كافي نباشد، با عمل تبخير آب گرما را از بدنش دفع مي كند. از آنجائيكه پرندگان نمي توانند عرق بكنند، آب بدن خود را از راه له له زدن تبخير مي كنند. اگر پرنده احساس راحتي بكند (دماي مناسب بدن) تنفس از طريق بيني انجام مي گيرد و اين عمل در مدت 24 ساعت باعث اتلاف 2-1 گرم رطوبت خواهد شد.

وقتي دماي بدن جوجه به °C41 افزايش يابد (°C 0.5 بيش از حد نرمال) پرنده شروع به له له زدن مي كند، اين عكس العمل پرنده موجب افزايش اتلاف رطوبت از بدن مي شود و در وضعيت حاد، جوجه ممكن است در مدت 24 ساعت بيش از 5 گرم و حتي گاهي بيش از 10 گرم رطوبت بدن خود را از دست بدهد. در اين حالت اگر ما رطوبت نسبي سالن را افزايش دهيم در حقيقت مانع از دست رفتن رطوبت بدن جوجه شده ايم اما از طرفي ديگر با اين كار مانع خنك كردن پرنده توسط خودش شده ايم. در صورتي كه پرنده احساس راحتي بكند و از طريق بيني نفس بكشد، تغييرات رطوبت نسبي تاثير اندكي بر ميزان اتلاف رطوبتي پرنده خواهد داشت.

نكته مهم در جلوگيري از دهيراتاسيون جوجه يكروزه، كنترل دماي بدن و پيشگيري ا زوقوع حالت له له زدن مي باشد. اگر حرارت بدن پرنده در حد نرمال باشد، اتلاف رطوبتي بدن در مدت 24 ساعت به 2-1 گرم خواهد رسيد. در صورتيكه پرنده خوراك و كيسه زرده را بخورد، هضم مواد غذايي منجر به تشكيل آب متابوليكي خواهد شد و اين آب براي جبران هر گونه اتلاف رطوبتي در حرارت مطلوب بدن كافي مي باشد. در اين حالت پرنده اندكي كاهش وزن خواهد داشت ما منجر به دهيراتاسيون آن نخواهد شد.

در مسافت هاي طولاني انتقال جوجه ها، تزريق 2-1 سي سي سرم به جلوگيري از دهيراتاسيون آنها كمك مي كند اما به شرطي كه دماي بدن جوجه ها در حد نرمال باشد. اگر پرندگان در گرماي زياد قرار بگيرند، مقدار رطوبتي كه از دست مي دهند بيش از مقدار سرم تزريق شده جهت جبران آب تلف شده، خواهد بود. خوراندن مقدار اندكي غذا در حين جابجايي جوجه ها (حتي در فرم خشك) به پرنده در جذب كيسه زرده كمك مي كند و لذا آب متابوليكي توليد مي شود، اما به شرطي كه دماي بدن جوجه ها در حد نرمال باشد.

اگر خوراك آبدار باشد (ميوه يا ژل مايع) اب بيشتري در اختيار پرنده قرار مي گيرد و لذا زرده مصرف شده و آب متابوليكي توليد مي شود، اما به شرطي كه دماي بدن جوجه ها در حد نرمال باشد. پس از رسيدن به فارم، بايستي توجه داشت كه جوجه ها سريعاً به آب دسترسي داشته باشند تا اتلاف آب بدن آنها جبران شود. در نتيجه تنها راه موثر در جلوگيري از دهيراتاسيون بدن جوجه ها حفظ دماي مطلوب بدن آنها مي باشد

+ نوشته شده توسط امیر مرادی در چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۹۴ و ساعت 21:16 |